ตั้งแต่เมื่อคืน หลังจากตาเฒ่าหลินได้รับคำใบ้จากหลินเยวี่ยอวิ๋น จู่ ๆ ก็คิดเรื่องให้ลูกชายคนรองของตนมารับเคราะห์แทนลูกชายคนโตขึ้นมา
เมื่อความคิดนี้หยั่งรากลงแล้ว ก็ยากจะกดมันเอาไว้ได้อีก
แต่เช้าตรู่ ตาเฒ่าหลินก็พาลูกชายกับหลานชายจากเรือนรองไปเก็บมันฝรั่งที่ไร่ด้วยกัน
ตาเฒ่าหลินเอาแต่คิดถึงเรื่องเมื่อคืน คนมากมายขนาดนี้รู้เรื่องกันแล้ว เขาไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่มีใครปากโป้ง
ขอเพียงมีใครสักคนอดใจไม่ไหวไปเล่าให้ภรรยาฟัง เรื่องก็อาจแพร่กระจายจนคนรู้กันทั่วในพริบตา
เขาไม่หวังให้คนพวกนั้นช่วยเก็บความลับให้ด้วยซ้ำ
ยิ่งคิด ตาเฒ่าหลินก็ยิ่งรู้สึกว่าต้องหาทางทำให้ลูกชายคนรองของตนต้องเจ็บตัวสักหน่อย
วันนี้เขาต้องทำให้เท้าขวาของลูกชายคนรองได้รับบาดเจ็บหนักพอ ๆ กันให้ได้
ถ้าเป็นเพราะจอบฟันโดนเข้าโดยไม่ตั้งใจก็ยิ่งดี
เพื่อการนี้ วันนี้เขาถึงกับพกยาทาแผลติดตัวมาด้วย
ก็เพื่อครอบครัวลูกชายคนโตของตนที่อาจมีอนาคตได้เป็นขุนนางมิใช่หรือ
สุดท้ายก็มีแต่ต้องเสียชื่อเสียงของเรือนรองสักหน่อย
ตาเฒ่าหลินคิดได้งดงามเสียจริง!
ตอนที่เขากำลังตั้งอกตั้งใจถอนต้นมันฝรั่งในไร่ มันฝรั่งบางหัวก็ฝังอยู่ใต้ดิน ไม่ได้ถูกถอนขึ้นมาด้วย
ตาเฒ่าหลินจึงยกจอบขึ้นมาขุด ตอนแรกก็เป็นไปอย่างราบรื่น แต่พอขุดไปได้สักพัก...
เมื่อเห็นว่าขุดได้ใกล้เต็มตะกร้าสะพายหลังสองใบแล้ว ตาเฒ่าหลินก็เริ่มจงใจเล่นตุกติก
อย่างแรก ตาเฒ่าหลินเหวี่ยงจอบจนเกือบฟันเท้าตัวเอง แต่เขาจะยอมให้ตัวเองบาดเจ็บจริง ๆ ได้อย่างไรล่ะ?!