เรื่องนี้ทำให้หยางซื่อกับตาเฒ่าหลินสองสามีภรรยาได้ฟังแล้วโกรธจนแทบกระอักเลือดตรงนั้น
ส่วนหยางซื่อไม่ต้องพูดถึง เรื่องที่นางเที่ยวถามหาบุตรสาวตามบ้านในหมู่บ้านตระกูลหยางนั้นปิดไม่มิดอยู่แล้ว
ขอแค่มีใครสักคนไปถามชาวบ้านในหมู่บ้านตระกูลหยาง ก็ยืนยันได้ทันที
สิ่งที่ทำให้นางแค้นใจคือ ใครกันที่เอาเรื่องลับ ๆ ทุกอย่างในบ้านของนางไปแพร่จนรู้กันทั่วหมู่บ้านในพริบตา?
นางคิดว่าคนคนนั้นต้องเป็นหวังซื่อแห่งบ้านรอง หรือไม่ก็เด็กเหลือขอจากบ้านสามเป็นคนทำแน่ ๆ
แต่ไม่ว่านางจะคิดอย่างไร ก็ไม่มีทางนึกถึงว่าข่าวเหล่านี้ล้วนเป็นฝีมือของพวกป้า ๆ น้า ๆ ที่ปากทางเข้าหมู่บ้านกับเหล่าสะใภ้สาวที่แต่งออกไปแล้ว ซึ่งมานั่งล้อมวงพูดคุยและช่วยกันปะติดปะต่อเรื่องราว
จะว่าไป ผู้หญิงก็แบกฟ้าไว้ครึ่งหนึ่งได้เหมือนกันไม่ใช่หรือ?
ถ้าเป็นเรื่องความสามารถในการคิดวิเคราะห์ข่าวซุบซิบ พวกผู้หญิงก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร
แล้วนี่อย่างไรล่ะ? พอพวกนางร่วมแรงร่วมใจกัน ก็แฉโฉมหน้าอันน่ารังเกียจของบ้านใหญ่ตระกูลหลินจนแทบหมดเปลือก
แถมข่าวยังแพร่สะพัดไปทั่ว
ตอนตาเฒ่าหลินได้ยินว่าทิศทางข่าวลือข้างนอกไม่ได้เป็นไปตามที่ตนคิดไว้ เขาก็ทั้งจนใจและเดือดดาลอยู่ไม่น้อย
ตาเฒ่าหลินมองหวังซื่อที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วอดถลึงตาใส่นาง พร้อมตวาดด่าไม่ได้
“นังตัวดี ทำขายหน้าจริง ๆ”
“ชอบออกไปตีกับคนอื่นนักใช่ไหม?! ทำไมไม่ตีกันให้นานกว่านี้แล้วค่อยกลับมาเล่า?! ฮึ…”
หวังซื่อได้ยินแล้วถึงกับพูดไม่ออก แต่ก็ไม่กล้าโต้แย้ง
เพราะเรื่องที่หวังซื่อไปมีเรื่องกับคนอื่น
ทำให้ข่าวซุบซิบที่ชาวบ้านพูดกันหันไปลงที่บ้านลูกชายคนโตของตนเสียหมด