เพิ่งกลับถึงบ้านก็ล่วงเข้าสู่ต้นยามเซินแล้ว ไม่มีเวลาจัดการกองมันฝรั่งกับเรื่องอื่น ๆ
หลินเยวี่ยอวิ๋นรีบขึ้นเขาไปเที่ยวหนึ่ง ตั้งใจจะลองหาพุ่มไม้สูงชันที่มีไก่ป่าหรือกระต่ายป่ามาปรากฏตัว
นางหยิบหัวลูกศรเหล็กที่เพิ่งสั่งทำขึ้นมา แล้วง้างหนังสติ๊กเล็งไปยังนกตัวใหญ่สีเทาที่อยู่ไม่ไกล ดูคล้ายไก่ฟ้า
“ปัง... ฟิ้ว...” ลูกดอกสั้นทำจากเหล็กดอกหนึ่งพุ่งออกไป สังหารไก่ฟ้าตัวหนึ่งในทันที
หลินเยวี่ยอวิ๋นรีบวิ่งไปหิ้วซากนกที่ตนยิงตายขึ้นมา
จากนั้นนางก็ไปยังสถานที่ที่นัดกับหม่าซานไว้ก่อนหน้านี้อีกครั้ง
พบกระดาษสีเหลืองอ่อนแผ่นหนึ่งพับไว้อย่างเรียบร้อยแต่ค่อนข้างหยาบ วางอยู่ในรังนก
เมื่อเห็นดังนั้น หลินเยวี่ยอวิ๋นก็กวาดตามองไปรอบ ๆ โดยไม่รู้ตัว มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ
นางหยิบกระดาษขึ้นมาเปิดดู พบข้อความที่หม่าซานฝากไว้ว่า
“อนุภรรยาแปดต้องการส่งคนมาหาเรื่องคุณหนูอีก โปรดระวังด้วย”
ข้อความสั้น ๆ เพียงสิบกว่าคำแสดงให้เห็นว่าหม่าซานยังกลัวว่าสิ่งที่ตนกินเข้าไปจะเป็นยาพิษ
อย่างน้อยก็ยังรู้จักส่งข่าวมาเตือนนาง
หลังอ่านจบ หลินเยวี่ยอวิ๋นก็โยนกระดาษลงถังขยะในมิติของตนตามใจ
จากนั้นนางฉีกกระดาษรูปสี่เหลี่ยมชิ้นเล็ก ๆ ออกจากมิติ แล้วห่อยาปรับลำไส้หนึ่งเม็ดไว้ข้างใน
มันก็คือยาที่หลินเยวี่ยอวิ๋นป้อนให้หม่าซานครั้งก่อน นางหยิบถ่านมาเขียนคำว่า “หม่าซาน” ลงบนห่อด้านนอกอย่างส่ง ๆ
แล้วนำห่อยาเล็ก ๆ ที่พับเรียบร้อยกลับไปวางไว้ในรังนก
แววอำมหิตวูบผ่านดวงตาของหลินเยวี่ยอวิ๋น นางคิดในใจว่า