เรือนร่างอรชร

【ฉบับรูปเล่มเตรียมวางจำหน่าย】【ขายลิขสิทธิ์สร้างเป็นภาพยนตร์และละครแล้ว】【คำแนะนำก่อนอ่าน: นิยายรักหวานละมุน ทั้งสองฝ่ายต่างบริสุทธิ์ผุดผ่อง อ่านแล้วสะใจ มีทั้งการประชันปัญญาและชิงอำนาจ รายละเอียดที่วางปมไว้มีมาก ตัวละครหลายคนได้รับการถ่ายทอดอย่างมีมิติ นางเอกไม่ยอมเสียเปรียบ จุดที่อ่านแล้วไม่เข้าใจจะค่อย ๆ เฉลยในภายหลัง สำนวนอ่านง่ายเพื่อความเพลิดเพลิน】

อ๋องเซวียน เฮ่อจวินถิง

ในนิยายเรื่อง 《พระชายาผู้เป็นที่โปรดปรานเพียงหนึ่งเดียว》 ผู้เขียนเขียนถึงเขาว่ากวาดล้างราชสำนักแห่งเป่ยตีจนสิ้นซาก เขียนถึงวันที่เขาสวมเกราะก่อกบฏและตีเมืองแตกถึงสิบสองเมือง เขาเย็นชาไร้เยื่อใยจนถึงแก่นแท้ ไม่เห็นแก่ญาติมิตร ทั้งชีวิตไม่เคยรักใคร สุดท้ายก็เดินเข้าไปในวังหลวงที่ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงอย่างเดียวดายราวคนบ้า โดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

***

เซวี่ยชิงอินทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบหญิงเอาแต่ใจในนิยายเรื่องนี้ บิดาไม่รัก พี่ชายไม่เอ็นดู แถมยังคลั่งรักอย่างหนัก แต่คนที่นางหมายปองกลับเห็นนางไร้ค่า สุดท้ายถูกบีบให้แต่งกับอ๋องเว่ยผู้เจ้าชู้ ต้องเฝ้าห้องหอเพียงลำพังทุกค่ำคืน จุดจบแสนอนาถ

นางลองคิดดูแล้ว...ใจกล้าหน่อยดีกว่า เลือกอ๋องเซวียนไปเลย!

อย่างไรเสียคนผู้นี้ก็ตายเร็ว นางจะได้เป็นแม่ม่ายเศรษฐีอย่างสบายใจ

เซวี่ยชิงอินเป็นคนขี้อ้อนเอาแต่ใจนัก เพิ่งเข้าจวนอ๋องได้ไม่นาน ก็เรียกให้เฮ่อจวินถิงแบกนางแล้ว

ได้สิ แต่ต้องแลกกับการปวดเอวขาอ่อนทุกคืน! ยังจะมีเรื่องเฝ้าห้องหอคนเดียวที่ไหนกัน?

เดี๋ยวก่อนสิ

นี่ไม่เหมือนที่ข้าอ่านในนิยายเลย! ไหนบอกว่าอ๋องเซวียนเย็นชาไร้รัก ไม่ข้องแวะกับสตรีไม่ใช่หรือ?

***

ต่อมา เซวี่ยชิงอินก็กลายเป็นคนโปรดเบื้องพระพักตร์ ผู้คนต่างพากันเอาใจ ชะตาชีวิตของนางเปลี่ยนไปแล้ว ทว่านางกลับไม่อยากเป็นแม่ม่ายอีกต่อไป

***

นับแต่นั้นมา...

เจ้าคือกระบี่ในมือข้า ส่วนข้าคือเกราะปกป้องใจเจ้า

เรารักจิตวิญญาณอันไม่ยอมศิโรราบของกันและกัน

***

อ๋องเซวียนรู้มานานแล้วว่านางแสร้งบอกว่าชอบเขา แต่ก็ไม่เป็นไร

นางคือแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวของพวกเขา ในโลกมนุษย์อันเหลวไหลและอัปลักษณ์ใบนี้