หลินหว่านหว่านมองจ้าวซื่ออย่างสงบนิ่ง
ว่ากันตามตรง จ้าวซื่อไม่ถึงกับเป็นแม่สามีใจร้าย แต่ก็ไม่ใช่แม่สามีที่ดีเช่นกัน
ก็...เป็นคนที่ทำอะไรขัดแย้งไปหมด
“ท่านแม่ ท่านบอกว่าข้าใช้ชีวิตไม่เป็น เช่นนั้นวันนี้ข้าก็อยากถามท่านแม่บ้าง ก่อนหน้านี้ชิงเหวินส่งเงินหลายสิบตำลึงให้บ้านทุกปี ท่านแม่ก็จัดการให้ครอบครัวอยู่ดีกินดีได้หรือไม่?
ที่ดินก็เป็นชิงเหวินที่วิ่งเต้นซื้อมา บ้านหลังใหม่ก็เป็นชิงเหวินที่วิ่งเต้นสร้างขึ้นมา นอกจากเอาไปอวดคนอื่นว่ามีลูกชายเอาการเอางาน ท่านทำอะไรอีกบ้าง?
เมื่อก่อนท่านออกจากบ้านเดือนละหลายครั้ง ทุกครั้งก็ต้องจ้างรถ ชิงเหวินเคยบอกว่าจะซื้อรถเทียมลาหรือรถเทียมวัวให้ครอบครัว อย่างไรเสียตอนว่างก็ยังใช้ทำงานไร่นาได้ หรือให้ต้าหนิวขับรถหารายได้บ้าง
แต่ท่านเสียดายเงินสิบตำลึงที่จะซื้อรถ จึงยืนกรานไม่ยอม ท่านแม่ลองคำนวณดูสิ นั่งรถเทียมวัวครั้งหนึ่งเสียสิบอีแปะ นั่งรถม้าครั้งหนึ่งเสียยี่สิบอีแปะ พอครบปี ค่าเดินทางก็หมดไปหลายตำลึงแล้ว ตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา เงินก้อนนั้นซื้อรถได้กี่คันกัน?
วันนี้ครอบครัวแยกบ้านกัน ท่านไม่พูดอะไรสักคำ ปล่อยให้พวกเขาขนของไปจนเกลี้ยง เรื่องนี้ข้าไม่ถือสาก็ได้ อย่างไรเสียข้าก็รังเกียจของที่คนอื่นใช้แล้วว่าสกปรก
แต่ท่านแม่ก็ไม่ใช่คนที่จัดการชีวิตในบ้านเป็นจริง ๆ เงินเก็บไว้กับตัวข้าเองยังอุ่นใจกว่า”
เฉินชิงเหวินฟังไม่เข้าใจว่าภรรยาพูดอะไร รู้เพียงหัวเราะแหะ ๆ พลอยพยักหน้าตาม “อุ่นใจ! อุ่นใจ!”
จ้าวซื่อถูกพูดจนหน้าแดง แต่ยังเถียงเสียงเบาว่า “บ้านไหนมีผู้ใหญ่ ผู้ใหญ่ก็เป็นคนดูแลบ้านทั้งนั้น...”