ซูอวิ๋นเช่ออดกลั้นไว้ ไม่ซักถามอะไรเพิ่มเติม และรีบเบือนสายตาไปทางอื่น
หลินหว่านหว่านสังเกตเห็นปฏิกิริยาของเขา ในใจพลางคิดว่า เด็กหนุ่มคนนี้ต้องมีภูมิหลังไม่ธรรมดาแน่ ความสุขุมและสง่างามเช่นนี้ ไม่ใช่สิ่งที่ครอบครัวสามัญจะอบรมสั่งสอนได้
แม้ซูอวิ๋นเช่อจะฟื้นแล้ว แต่หลายวันมานี้เขาไม่ได้กินอาหารเป็นเรื่องเป็นราว กระเพาะและม้ามจึงยังอ่อนแอ โม่เฉินรีบลงไปชั้นล่างเพื่อขอโจ๊กผักใส่เนื้อจากเสี่ยวเอ้อร์ แล้วค่อย ๆ ป้อนให้เขากิน ระหว่างกินก็คอยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงหลายวันมานี้ให้ซูอวิ๋นเช่อฟังเสียงเบา
อีกด้านหนึ่ง หลินหว่านหว่านใช้ผ้านุ่มสะอาดห่อแก่นงูทั้งสองเม็ดไว้อย่างประณีต แม้เสียงจะเบา แต่ถ้อยคำกลับหนักแน่นจนไม่อาจโต้แย้งได้ “ท่านพ่อ ระหว่างทางนี้มีคนมากมายและไม่ปลอดภัย ของล้ำค่าเช่นนี้ให้ลูกเก็บไว้ก่อนย่อมปลอดภัยกว่า แต่สมบัตินี้เราได้มาด้วยกันทั้งพ่อลูก ลูกจะยึดไว้คนเดียวไม่ได้เด็ดขาด เม็ดหนึ่งท่านต้องเก็บไว้เอง เผื่อยามจำเป็นจะได้ใช้”
“โธ่เอ๊ย พ่อแก่จนกระดูกแทบผุแล้ว ขาข้างหนึ่งก็เหยียบเข้าโลงไปแล้ว จะเอาของประหลาดล้ำค่าเช่นนี้ไปทำอะไร ยกให้เจ้าทั้งหมด เก็บไว้ป้องกันตัวเถิด!”
หมอเทวดาไฉโบกมือปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาตั้งใจจริงที่จะชดเชยสิ่งที่ดีที่สุดให้แก่ลูกสาว
แต่หลินหว่านหว่านกลับแกล้งทำหน้าขึงขัง แฝงแววกระเง้ากระงอดอยู่เล็กน้อย ท่าทางนั้นคล้ายกับที่มีให้เฉพาะบิดาแท้ ๆ เท่านั้น
“ไม่ได้! หากท่านพ่อไม่ฟังลูก ต่อไปเวลาลูกมีเรื่องลำบาก ลูกก็จะไม่ฟังคำจัดการของท่านเหมือนกัน และจะไม่ให้ท่านมายุ่งอีก!”
คำพูดนี้แทงใจหมอเทวดาไฉเข้าอย่างจัง เขาจึงได้แต่พยักหน้าทั้งสงสารทั้งจนใจ มือหยาบกร้านตบไหล่หลินหว่านหว่านเบา ๆ ขอบตาแดงเรื่อ เสียงเริ่มสะอื้น “ได้ ๆ ๆ พ่อฟังหว่านหว่าน พ่อจะเก็บไว้... พ่อแค่... แค่สงสารที่เจ้าต้องลำบากมาตลอดหลายปี รู้สึกว่าชดเชยเท่าไรก็ยังไม่พอ...”