หลินหว่านหว่านขมวดคิ้วแน่น พยายามนึกถึงข่าวลือเหลวไหลที่เจ้าของร่างเดิมเคยได้ยินผ่านหูเป็นครั้งคราว ซึ่งถูกกดเอาไว้ไม่ให้แพร่งพรายออกมา
ก่อนหน้านี้ในหมู่บ้านเคยมีพวกปากมากซุบซิบนินทากันว่า ลูกชายลูกสาวของพี่สาวใหญ่ซุนซื่อที่ทิ้งไว้ให้เลี้ยงนั้น เด็กผู้ชายมีใบหน้าสี่เหลี่ยมผึ่งผาย ส่วนฉ่าวเจินกลับมีหน้าตางดงาม ทั้งสองไม่มีส่วนไหนคล้ายกันเลย!
ยังมีข่าวลือใจร้ายที่แอบพูดกันว่า ฉ่าวเจินไม่ใช่หลานสาวแท้ ๆ เสียด้วยซ้ำ ท่าทางชอบทำตัวน่าสงสารอยู่บ่อย ๆ ของนางเหมือนซุนซื่อราวกับถอดแบบมาจากพิมพ์เดียวกัน ที่แท้ก็เป็นลูกที่ซุนซื่อแอบมีให้กับชายชู้ข้างนอก ปล่อยให้เฉินชิงอวิ๋นรับบทพ่อบุญธรรมไปเปล่า ๆ!
ไม่ว่าความจริงจะเป็นเช่นไร ฉ่าวเจินคนนี้เติบโตมาภายใต้คำสั่งสอนของซุนซื่อ จึงเป็นคนหัวไว รู้จักดูสีหน้าคนและประจบผู้มีอำนาจ เหยียบย่ำคนที่ด้อยกว่า
ตอนนี้นางถึงกับไปเกาะคุณชายหลี่ที่ดูเหมือนมีฐานะอยู่บ้าง แถมยังถูกจ้าวซื่อจับได้คาหนังคาเขาที่นี่
ด้วยนิสัยของนาง ไม่มีทางคิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญแน่ เกรงว่าจะคิดว่าพวกเราจงใจสะกดรอยตามมาขัดขวางเรื่องดี ๆ ของนาง!
“ยุ่งยากชะมัด!”
หลินหว่านหว่านสบถเสียงเบา เมฆหม่นจากเรื่องฉ่าวเจินปกคลุมอยู่ในใจ นางหันหลังหมายจะไปหาหมอเทวดาไฉกับถงเฉิงต๋า ต้องรีบบอกสิ่งที่กังวลให้พวกเขารู้โดยเร็ว
เพิ่งดึงประตูห้องเปิดออก ก็เกือบชนเข้ากับหมอเทวดาไฉที่กำลังจะก้าวเข้ามาพอดี
สีหน้าของหมอเทวดาไฉแตกต่างจากความเคร่งเครียดของหลินหว่านหว่านโดยสิ้นเชิง เขามีความยินดีอย่างเหลืออดฉายอยู่บนใบหน้า ดวงตาเป็นประกาย ราวกับอ่อนวัยลงไปสิบปี เขาคว้าแขนเสื้อของหลินหว่านหว่านไว้ เสียงที่กดต่ำเพราะตื่นเต้นสั่นเครือเล็กน้อย “หว่านหว่าน รีบมานี่! ตามพ่อมาเร็ว พ่อมีของดีจะให้ดู!”