สุดท้ายชายคนนั้นก็ยังเสียดายเงิน ไม่ยอมเปิดห้องพัก
หลินหว่านหว่านกลับเดินเข้าไปหา แสร้งถามด้วยท่าทีสงสัยว่า “เถ้าแก่ ที่นี่มีน้ำอาบให้ทุกวันหรือเจ้าคะ?”
“ไม่หลอกลวงแน่นอน!” เถ้าแก่ยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนรับรองอย่างหนักแน่น “ฮูหยิน ข้าจะบอกตามตรงนะ มีแขกหลายคนแวะมาพักที่ร้านเรา ที่จริงก็แค่อยากอาบน้ำเท่านั้น!”
หลินหว่านหว่านทำหน้าฉงน “ตอนนี้น้ำหายากขนาดนี้ ที่ร้านมีน้ำอาบจริงหรือเจ้าคะ? คงไม่ใช่ว่าจะให้ข้าแค่กะละมังเล็ก ๆ ล้างหน้าหรอกนะ?”
“ไม่มีทาง! ร้านเราเปิดมาร้อยปีแล้ว ซื่อตรงกับลูกค้าทุกคน!”
แขกที่เมื่อครู่กำลังจะเดินจากไปพึมพำว่า “ร้านเก่าแก่อะไรกัน เพิ่งเปิดมาเจ็ดแปดปีเองไม่ใช่หรือ!”
เถ้าแก่หัวเราะเยาะ “จะเปิดมากี่ปีไม่สำคัญหรอก ตอนนี้ร้านเรามีความสามารถพอแล้ว!”
ยามนี้หลินหว่านหว่านแต่งตัวเป็นฮูหยินผู้มั่งคั่ง จึงแสร้งทำท่าดีใจทันที “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็เปิดห้องชั้นดีให้ข้าห้องหนึ่ง ข้าจะอาบน้ำด้วย”
“ได้เลย! ค่าห้องห้าตำลึง ฮูหยินชอบน้ำร้อนหน่อย หรืออุณหภูมิกำลังดีขอรับ? ข้าจะให้เสี่ยวเอ้อร์ไปเตรียมให้”
เถ้าแก่รับเงินและเปิดห้องอย่างคล่องแคล่ว พลางพูดคุยกับหลินหว่านหว่านไปด้วย
หลินหว่านหว่านล้วงก้อนเงินยี่สิบตำลึงจากอกเสื้อส่งให้ แสร้งทำท่าเขินอายแล้วกล่าวว่า “ขอร้อนหน่อย ข้าจะได้แช่ให้สบายเต็มที่”
“เข้าใจขอรับ!” เถ้าแก่ลดเสียงลงพูด “จวนชิงโจวของเราแล้งมานาน บ้านไหน ๆ ก็ใช้น้ำลำบากทั้งนั้น”
หลินหว่านหว่านทำสีหน้าอิจฉา “เถ้าแก่มีเส้นสายจริง ๆ ถึงหาน้ำมาได้ เดี๋ยวช่วยให้เสี่ยวเอ้อร์ยกชาร้อนเข้ามาให้ข้าสักกาเถิด”