“อู๋โจว”
ถงเฉิงต๋าเอ่ยสองคำนี้ออกมา แววตาแจ่มใส ไม่มีการปิดบังแม้แต่น้อย
ในเมื่อเขาตัดสินใจรับงานคุ้มกันครั้งนี้ ซึ่งอาจเป็นความหวังสุดท้ายของสำนักคุ้มภัย เขาจึงเปิดเผยแผนการทั้งหมดอย่างตรงไปตรงมา ไม่คิดปิดบังแม้สักนิด
“ข้าไม่ขอปิดบังฮูหยิน ถงผู้นี้ตัวคนเดียวในโลก ไร้ห่วงไร้พันธะ”
น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ทว่าแฝงความรู้สึกกรำโลกอยู่เล็กน้อย สายตากวาดมองเหล่านักคุ้มภัยหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลัง ซึ่งแววตาสว่างวาบขึ้นเมื่อได้ยินคำว่า “อู๋โจว”
“เด็กหนุ่มไม่กี่คนที่อยู่ข้างกายข้า ล้วนเป็นเด็กกำพร้าที่ข้าเก็บมาจากข้างทางยามอดอยาก หรือไม่ก็มุมกำแพงศาลร้างตลอดหลายปีที่ผ่านมา พวกเขาไม่มีชื่อแซ่ ข้าจึงตั้งชื่อให้ว่า ‘จง หย่ง เหริน อี้’ หวังให้พวกเขาเดินบนหนทางที่ถูกต้อง”
เขาสูดหายใจลึก ก่อนหันกลับมามองหลินหว่านหว่านอีกครั้ง แววตาไม่มีความกระอักกระอ่วนหรือร้อนรนอย่างก่อน เหลือเพียงความมุ่งมั่นแน่วแน่ที่จะสู้จนถึงที่สุด
“เรื่องฟื้นฟูชื่อเสียงสำนักคุ้มภัยเอาไว้ค่อยว่ากัน ตอนนี้ถงผู้นี้คิดเพียงเรื่องเดียว คือพาเด็กพวกนี้ไปหาทางรอด หาสถานที่ที่พวกเราจะได้กินอิ่มและใช้ชีวิตอย่างสงบ อู๋โจวมั่งคั่ง ได้ยินว่าที่นั่นมีโอกาสมากมาย งานคุ้มกันของท่านเที่ยวนี้คือความหวังที่พวกเราจะมีชีวิตต่อไป!”
หลินหว่านหว่านได้ฟังแล้วก็ยิ่งสงสัย
นางสำรวจลานสำนักคุ้มภัยที่แม้จะดูทรุดโทรม แต่ยังพอมองออกถึงขนาดใหญ่โตในอดีต แล้วถามด้วยความไม่เข้าใจว่า “มีคำกล่าวว่า อูฐผอมตายก็ยังตัวใหญ่กว่าม้า สำนักคุ้มภัยฝูซิงดำเนินกิจการมาหลายปี รากฐานย่อมไม่ธรรมดา หรือเพราะงานคุ้มกันเที่ยวนี้เกิดเรื่อง จึง...พังทลายลงในพริบตาเช่นนี้หรือ?”
โก่วเซิ่ง (ถงอี้) ซึ่งยืนอยู่ด้านหลังถงเฉิงต๋าทนไม่ไหวอีกต่อไป ขอบตาแดงก่ำ น้ำเสียงสั่นเครือขณะพูดเบา ๆ ว่า “จะเหลือรากฐานอะไรอีก...ท่านอาจารย์...ขายของมีค่าทุกอย่างในสำนักคุ้มภัยไปหมดแล้ว แม้แต่โฉนดที่ดินของลานแห่งนี้ก็ขายไปด้วย!