“จะเป็นไปได้อย่างไรกัน!” มีคนตะโกนรับเสียงดัง “ไม่ต้องพูดถึงสร้างบ้านเลย แค่ค่าแรงไม่กี่เดือนพวกเขาก็จ่ายไม่ไหวแล้ว!”
หลินหว่านหว่านยกมือเช็ดหางตาได้จังหวะพอดี น้ำเสียงสะอื้นเครือ “ตอนที่ชิงเหวินหาเงินได้ เขาเคยทำให้พี่ชายพี่สะใภ้ลำบากใจหรือ? ทุกเดือนเขาก็ซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้พี่สะใภ้ ซื้อขนมกับกระดาษพู่กันให้หลาน ๆ ไม่ใช่หรือ?
แต่พอเขาบาดเจ็บที่ศีรษะ ครอบครัวเรากลับถูกไล่ไปอยู่ห้องเก็บฟืน ทั้งวันได้กินแค่โจ๊กผักป่าหนึ่งชามจนเห็นเงาตัวเอง!
เมื่อสามวันก่อน พี่ใหญ่กับพี่รองเป็นฝ่ายบีบให้แยกบ้าน ข้าก็แค่ทำตามความต้องการของพวกเขา
ที่ดินข้าไม่แย่ง เงินข้าก็ไม่เอา ในมือมีแค่ข้าวกล้องสิบจินกับบ้านซอมซ่อหลังนี้ เหตุใดพวกท่านยังไม่ยอมปล่อยพวกเราไปอีก? ต้องบีบให้ครอบครัวสามของเราตายเสียก่อนถึงจะพอใจหรือ?”
“พูดอย่างนั้นไม่ได้!” ซุนซื่อรีบเบียดออกมาข้างหน้า พลางสวมสีหน้าเสแสร้งอันคุ้นเคย
“น้องสะใภ้สาม ถึงตอนแยกบ้านจะไม่ได้ให้เงินสดเจ้า แต่พ่อแม่ยังมีเงินเก็บส่วนตัวนะ! พ่อแม่อยู่กับเจ้า เจ้าไม่พลอยได้อานิสงส์ไปด้วยหรือ? กล้าให้ทุกคนเข้าไปดูไหมว่าครอบครัวสามของพวกเจ้ากินอะไรกัน?”
ซุนซื่อแค่นหัวเราะ “เสี่ยวเป่าบอกแล้วว่าพวกเจ้ากินแต่โจ๊กขาวทุกมื้อ แถมยังมีไข่ไก่อีกด้วย!”
หลินหว่านหว่านย้อนกลับทันควัน “เสี่ยวเป่าก็บอกเหมือนกันว่าบ้านเจ้ากินข้าวขาวกับเนื้อทุกมื้อ แล้วอย่างไรเล่า? เกาะครอบครัวสามของเราสูบเลือดสูบเนื้อมาสิบกว่าปี ตอนนี้พวกเราจะกินโจ๊กสักคำ เจ้าก็ยังจะมาคุมอีกหรือ?”
ชาวบ้านทนดูต่อไปไม่ไหว ต่างพากันตำหนิ