“พวกเจ้าคิดหรือไม่ว่าข้าพูดผิด อาการของเด็กหนุ่มคนนี้ไม่เหมือนกับ ‘หลับร้อยวัน’?”
หมอเทวดาไฉใช้นิ้วทั้งสองมือหมุนเล่นไหสุรา “ที่อาการของเขาไม่เหมือนกัน ก็เพราะยังถูกพิษอีกชนิดหนึ่งด้วย นั่นคือวารีกุยซวี!”
เมื่อเห็นทุกคนมีสีหน้าฉงน หมอเทวดาไฉจึงค่อยพอใจแล้วอธิบายให้กระจ่าง
“วารีกุยซวีเป็นยาพิษลับที่มีเพียงราชวงศ์แห่งดินแดนตะวันตกเท่านั้น ผู้ถูกพิษจะไม่มีอาการเหมือนถูกพิษเลยจนกระทั่งสิ้นใจ กลับดูคล้ายแก่ชราตายไปเองตามธรรมชาติ”
ทุกคนงุนงง นี่ก็นับเป็นพิษด้วยหรือ?
หมอเทวดาไฉเปิดไหสุราว่างเปล่าแล้วยกขึ้นดมลึก ๆ ก่อนจะเอ่ยอย่างเชื่องช้า “แต่คนที่ถูกวารีกุยซวี ตั้งแต่พิษกำเริบจนร่างกายทรุดโทรมสิ้นใจ อย่างมากก็อยู่ได้ไม่เกินสามปี!”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเนิบช้า “พวกหมอพิษเฒ่าจากดินแดนตะวันตก ไม่รู้ใช้ยานี้คร่าชีวิตฮ่องเต้ไปตั้งเท่าไรแล้ว”
โม่เฉินขมวดคิ้ว “ในเมื่อยานี้ทำให้ดูไม่ออกว่าถูกพิษ แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าถูกวารีกุยซวีหรือไม่?”
“ฮึ!” หมอเทวดาไฉกล่าว “คนที่ถูกวารีกุยซวี พอตกกลางคืนม่านตาจะกลายเป็นสีน้ำเงินเข้ม แต่แสงเทียนสลัวนัก จึงสังเกตความเปลี่ยนแปลงนี้ได้ยาก ลองนึกดูให้ดีสิว่าอาการเช่นนี้ปรากฏกับนายน้อยของเจ้าหรือไม่ แล้วก็จะรู้เองว่าข้าพูดถูกหรือเปล่า”
โม่เฉินคล้ายจะนึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก
“หมอเทวดาไฉ ท่านมีวิธีถอนพิษหรือไม่?”
หมอเทวดาไฉถอนหายใจแล้วส่ายหน้า “วารีกุยซวีกับหลับร้อยวันล้วนเป็นพิษประหลาดจากดินแดนตะวันตก หากไม่มียาถอนพิษของหุบเขาเทพแพทย์ ก็ไม่มีทางรักษาได้
ไม่รู้ว่านายน้อยของเจ้าถือว่าโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ ถึงได้ถูกพิษสองชนิดพร้อมกัน จนเกิดผลพิษต้านพิษ