หวังซื่อกับเฉินชิงซานเดินไปพลาง มองผู้คนที่นั่งอยู่บนเกวียนด้วยแววตาอิจฉาไปพลาง
หลินหว่านหว่านแปลงโฉมแล้ว หวังซื่อจึงจำไม่ได้ ส่วนหลินหว่านหว่านกลับมองสองสามีภรรยาได้อย่างเปิดเผย
ทั้งคู่ดูเหนื่อยล้า เหมือนเดินทางจากหมู่บ้านซิ่งฮวามาที่นี่ตลอดทาง
คงมาเพราะงานที่หวังซื่อพูดถึง งานที่หามาให้เฉินชิงซานซึ่ง “ทำเงินได้มากมาย” กระมัง?
หลินหว่านหว่านอดหัวเราะเยาะไม่ได้ ถ้าทำเงินได้มากมายจริง เหตุใดถึงต้องกระเบียดกระเสียรค่ารถยี่สิบอีแปะด้วย!
แม้เกวียนจะเคลื่อนช้า แต่ก็ยังเร็วกว่าการเดิน
เมื่อเห็นพี่ชายคนโตกับภรรยารั้งอยู่ข้างหลัง หลินหว่านหว่านก็หลับตาลงอีกครั้ง
คืนนี้ดูท่าจะมีเรื่องสนุกให้ดูอีกแล้ว
……
……
เมื่อมาถึงเมืองข้างเคียง หลินหว่านหว่านก็แวะตลาดไก่อีกครั้ง เลือกซื้อไก่ เป็ด และห่านตัวแข็งแรงมาอีกชุดหนึ่ง
จากนั้นนางก็แวะร้านขายยาหลายแห่ง ซื้อยาสามัญประจำบ้านไว้หลายอย่างโดยแบ่งซื้อทีละร้าน เช่น ยาทาแผล ยาห้ามเลือด และยารักษาหวัดกับท้องเสีย
นางยังซื้อสมุนไพรบำรุงเลือดลมอย่างหวงฉี ตั่งเซิน และตังกุยติดมาด้วย เผื่อจะได้ใช้ระหว่างหนีภัยแล้ง
ส่วนยารักษาแผลที่ขาของท่านปู่เฉินกับยาของเฉินชิงเหวินนั้น วันนี้หลินหว่านหว่านไม่ได้พกตำรับยามาด้วย จึงคิดว่าจะออกมาอีกครั้งพรุ่งนี้หรือมะรืน แล้วค่อยซื้อยาพวกนั้นไปด้วย
ที่จริงตอนนี้ในมิติมีทั้งที่นา ไก่ เป็ด และห่าน ขอแค่หาแหล่งน้ำสะอาดได้อีกสักแห่ง หลินหว่านหว่านก็ไม่อยากหนีภัยแล้งแล้ว
แต่หากชาวบ้านหมู่บ้านซิ่งฮวาหนีออกไปกันหมด เหลือเพียงครอบครัวของนาง เกรงว่าพวกเขาจะกลายเป็นเหยื่ออันโอชะในสายตาคนอื่น