หวังซื่อถึงกับอึ้ง ไม่มีเงินแล้วใครจะเอาตาเฒ่าสองคนนี้กัน!
“โธ่ ท่านแม่! ลองฟังที่ท่านพูดสิ! หากท่านไปอยู่กับพวกเรา แล้วสะใภ้สามออกไปหาอาหาร ใครจะดูแลเด็กทั้งสี่คนเล่า?
“อีกอย่าง ชิงเหวินก็โง่จนเป็นแบบนี้แล้ว หากเกิดวิ่งหายไปหรือเข้าไปในป่าจนพลัดตกหุบเขา ท่านกับท่านพ่อคงร้องไห้แทบขาดใจ!
“ครอบครัวสามลำบากกว่าพวกเรามาก ท่านไปช่วยสะใภ้สามเถอะเจ้าค่ะ!”
ซุนซื่อแอบหัวเราะเยาะหวังซื่อที่ยกหินทุ่มใส่เท้าตัวเอง เพื่อปัดความรับผิดชอบเรื่องเลี้ยงดูพ่อแม่ ถึงกับใช้คำเรียกยกย่องขึ้นมาเสียด้วย
เฉินชิงอวิ๋นทำท่าจะพูด แต่ซุนซื่อดึงแขนเสื้อเขาไว้
สองสามีภรรยาสบตากัน จากนั้นเฉินชิงอวิ๋นก็ก้มหน้า แสร้งทำเป็นไม่มีตัวตนเหมือนพี่ชาย
สุดท้ายผู้ใหญ่บ้านก็เป็นฝ่ายเอ่ยปาก ให้คนแก่ทั้งสองไปอยู่กับครอบครัวสาม
ผู้ใหญ่บ้านกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ครอบครัวสามลำบากกว่าจริง ๆ พวกท่านไปอยู่กับครอบครัวสาม อย่างน้อยก็พอช่วยเหลือกันได้ ส่วนบ้านเฉิน เจ้าเองก็หัดคิดให้รอบคอบบ้าง เงินอยู่ในมือ เอวถึงจะแข็งได้... ปีนี้แล้งหนัก หลายบ้านในหมู่บ้านเราหนีออกไปกันแล้ว พวกเจ้าก็ควรวางแผนแต่เนิ่น ๆ”
ผู้ใหญ่บ้านเป็นคนนอก พูดได้เท่านี้ก็ให้ทุกคนประทับลายนิ้วมือ จากนั้นถอนหายใจ ส่ายหน้าแล้วเดินจากไป
ครอบครัวใหญ่กับครอบครัวรองสลัดภาระได้เสียที ต่างพากันถอนหายใจโล่งอก
จากนั้นหวังซื่อกับซุนซื่อก็หันมาแย่งข้าวของกันต่อ
“โต๊ะตัวนี้ชิงอวิ๋นเป็นคนทำ ต้องเป็นของข้า!”
“ถ้าอย่างนั้น ไหใบนี้ชิงซานเป็นคนไปซื้อมา ก็ต้องเป็นของข้าสิ!”
“หม้อใบนี้เป็นของข้า!”
“จานใบนี้เป็นของข้า!”
จ้าวซื่อมองบ้านที่ถูกรื้อจนรก นึกถึงลูกชายที่สติไม่สมประกอบในห้องเก็บฟืนและหลานสาวที่ยังต้องกินนม ใจคอว้าวุ่นแต่คิดอะไรไม่ออกสักอย่าง
“ท่านแม่”
เฉินชิงอวิ๋นเดินเข้ามาใกล้ จ้าวซื่อนึกว่าเขาเปลี่ยนใจแล้ว จึงมองลูกชายคนรองด้วยแววตาเปี่ยมความหวัง
เฉินชิงอวิ๋นชี้ไปทางห้องด้านในแล้วพูดว่า “ผ้าห่มนวมสองผืนในห้องด้านในข้าเป็นคนทำ ในเมื่อพวกท่านก็ไม่ได้ใช้ ข้าขอเอาไปแล้วกัน”
แม้จ้าวซื่อจะผิดหวัง แต่ก็ยังมีความหวังเล็ก ๆ นางจับมือเฉินชิงอวิ๋นแล้วถามว่า “ลูกคนรอง ไม่มีอะไรอยากพูดกับแม่บ้างหรือ?”
เฉินชิงอวิ๋นค่อย ๆ แกะมือจ้าวซื่อออก “ท่านแม่ น้องสามเป็นคนมีความสามารถ ขอแค่สมองเขากลับมาเป็นปกติ พวกท่านก็ยังมีชีวิตที่ดีได้ ลูกชายไร้ความสามารถ ไม่อยากเป็นภาระพวกท่าน”
จ้าวซื่อเจ็บปวดจนกลั้นไม่อยู่ ร้องไห้โฮออกมา
หลินหว่านหว่านนั่งเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ มองคนทั้งบ้านราวกับกำลังดูละคร
ชุนซิ่ว ลูกสาวคนโต ค่อย ๆ ย่องออกมาจากห้องเก็บฟืน ก่อนวิ่งมาหาหลินหว่านหว่านแล้วกอดแขนนางไว้
“ท่านแม่ ข้ากลัว...”
ชุนซิ่วก็คือเด็กที่ยกน้ำมาให้หลินหว่านหว่านเมื่อครู่ ปีนี้นางอายุ 10 ขวบ แต่ผอมแห้งตัวเล็กเหมือนเด็กอายุ 6-7 ขวบ
หลินหว่านหว่านขุ่นเคืองใจ ในบ้านยังมีเสบียงเหลืออยู่แท้ ๆ แต่ครอบครัวสามกลับไม่เคยได้กินอิ่มสักมื้อ จนเจ้าของร่างเดิมต้องตายไปหนึ่งชีวิต
นางตบมือชุนซิ่วเบา ๆ แล้วปลอบเสียงนุ่ม “ไม่ต้องกลัว รอพวกเขาไปก่อน เดี๋ยวแม่ทำของอร่อยให้พวกเจ้ากิน”
หวังซื่อหูไว พอได้ยินหลินหว่านหว่านพูดก็เอ่ยเยาะทันที “น้องสะใภ้สาม เห็นแก่ที่เราเป็นสะใภ้ด้วยกัน ข้าขอเตือนสักคำ เสบียงที่ได้ตอนแยกบ้านน่ะ กินประหยัดหน่อย อย่ากินมื้อนี้แล้วอดมื้อหน้าเสียล่ะ!
“ต่อไปพวกเราก็ไม่ใช่ครอบครัวเดียวกันแล้ว ถ้าพวกเจ้าหุงหาอาหารไม่ได้ ก็อย่ามาอาศัยเสบียงบ้านข้าเหมือนเมื่อก่อนอีก!”
หลินหว่านหว่านเหลือบมองนางอย่างไม่ใส่ใจ “คำเดียวกันนี้พี่สะใภ้ใหญ่ก็จำไว้ให้ดี พวกเราแยกบ้านกันแล้ว ต่อไปถ้าพวกเจ้าหุงหาอาหารไม่ได้ ก็อย่ามาเกาะครอบครัวสามกินเนื้อดื่มเลือดเหมือนเมื่อก่อนอีก”
หวังซื่อชอบเอาเปรียบคนอื่น แต่เกลียดที่สุดเวลามีใครพูดว่านางเอาเปรียบ จึงโกรธขึ้นมาทันที
“หลินหว่านหว่าน พูดจาต้องมีมโนธรรมบ้าง! ตอนนั้นชิงซานเลี้ยงดูน้องสามให้เรียนหนังสือไม่ง่ายเลยหรือ? ช่วงแล้งหนักสามปี เขาเคยทอดทิ้งเจ้าคนโง่นี่หรือ? ถ้าครอบครัวตัวถ่วงอย่างพวกเจ้าไม่อยู่ พวกเราจะต้องลำบากหรือ?”
หลินหว่านหว่านหัวเราะเบา ๆ “ตอนนี้ก็ดีแล้วนี่ แยกบ้านกันแล้ว”
“ใช่ ตอนนี้ดีแล้ว แยกบ้านกันแล้ว! เดี๋ยวข้าจะไปซื้อเนื้อ 5 ชั่ง คืนนี้จะตุ๋นให้ต้าเหนียวกับเอ้อร์เหนียวกินบำรุงร่างกาย!”
【ติ๊งต่อง! ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับเนื้อ 5 ชั่ง】
ในมิติมีเนื้อสามชั้นชิ้นใหญ่หน้าตาน่ากินเพิ่มขึ้นมาทันที เหมาะเอาไปตุ๋นเป็นที่สุด
“พี่สะใภ้ใหญ่” หลินหว่านหว่านพูดเสียงไม่ดังนัก แฝงความสงสัยอยู่เล็กน้อย “เนื้ออร่อยมากหรือ?”
หวังซื่อชะงัก ก่อนหัวเราะเยาะ “ถามอะไรโง่ ๆ! เมื่อก่อนตอนที่บ้านเรามีชีวิตความเป็นอยู่ดี มีมื้อไหนที่ตุ๋นเนื้อแล้วไม่แบ่งให้เจ้าบ้าง? น่าสงสารชิงซานของเรา ทำงานหนักในไร่ทุกวัน แต่พ่อแม่ลำเอียงให้เนื้อเขาแค่ไม่กี่ชิ้น!”
คำพูดนี้แต่งขึ้นมาล้วน ๆ
เมื่อก่อนตอนเฉินชิงเหวินยังไม่โง่ เขาหาเงินได้ไม่น้อย บ้านเฉินอาจไม่ได้กินเนื้อทุกมื้อ แต่อย่างน้อยก็ต้องมีอาหารคาวสักอย่างทุกวัน
ตอนนั้นจ้าวซื่อผู้เป็นแม่สามียุติธรรม ทุกคนได้นั่งร่วมโต๊ะและกินเนื้อด้วยกัน
แต่หลังจากนั้น...
“ตอนนี้ดีแล้ว ไม่มีครอบครัวตัวถ่วงอย่างพวกเจ้า รายได้เท่าไรก็เป็นของพวกเราหมด พรุ่งนี้ข้าจะไปซื้อไก่มาสักตัว บำรุงร่างกายให้ชิงซาน เขากำลังจะออกไปหาเงินก้อนโตแล้ว ก็ควรกินของดี ๆ หน่อยสิ!”
【ติ๊งต่อง! ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับไก่ 1 ตัว】
ในมิติมีไก่ตัวอ้วนใหญ่โผล่มาทันที แถมยังมีชีวิตอยู่ด้วย
หลินหว่านหว่านกังวลว่าไก่จะทำให้เนื้อหมูปนเปื้อน ระบบจึงแจ้งเตือนว่า 【โฮสต์วางใจได้ มิติมีระบบแยกสิ่งของอัตโนมัติ หากโฮสต์ไม่ต้องการ สิ่งของในมิติจะสัมผัสกันไม่ได้】
หลินหว่านหว่านถึงค่อยวางใจ แล้วถามหวังซื่ออีกครั้ง “ซื้อไก่ตัวหนึ่งต้องใช้เงินไม่น้อยกระมัง?”
เมื่อก่อนหวังซื่อเป็นคนจัดซื้อของใช้ในบ้าน นางยักยอกเงินไปไม่น้อย
พอหลินหว่านหว่านถามขึ้นมา นางก็ตอบอย่างไม่ลังเล
“ดูท่าทางจน ๆ ของเจ้าสิ! ไก่ตัวเดียวจะแพงสักเท่าไรเชียว ก็แค่ 2 ตำลึงเท่านั้น ชิงซานของเรากำลังจะหาเงินก้อนโตแล้ว เดือนหนึ่งจะหาเงินไม่ได้สัก 30-40 ตำลึงเชียวหรือ? รอเดือนหน้าได้เงินเดือนจากชิงซาน ไม่ต้องพูดถึงไก่เลย ต่อให้ซื้อแกะสักตัวก็ยังได้!”
【ติ๊งต่อง! ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับเงิน 2 ตำลึง】
【ติ๊งต่อง! ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับเงิน 40 ตำลึง】
【ติ๊งต่อง! ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับไก่ 1 ตัวและแกะ 1 ตัว】
หลินหว่านหว่านเริ่มชอบพี่สะใภ้ใหญ่ขึ้นมานิดหน่อย
ระบบของเธอกำลังต้องการผู้ช่วยชั้นยอดแบบพี่สะใภ้ใหญ่พอดี
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกัน ซุนซื่อก็หยิบกะละมังกับไหหลายใบยัดใส่มือเฉินชิงอวิ๋น ให้เขาขนกลับไปที่บ้านอิฐดินก่อน
บ้านทางโน้นยังต้องจัดเก็บอีกหลายอย่าง ซุนซื่อไม่อยากเสียเวลามาต่อปากต่อคำกับพวกนางอยู่แล้ว
แต่พอได้ยินหวังซื่อคุยโว นางก็อดพูดแทรกไม่ได้ “พี่สะใภ้ใหญ่ ตอนนี้แยกบ้านกันแล้ว ยังจะคุยโวเรื่องเงินให้ใครฟังอีก? ไก่ตัวหนึ่งราคาแค่ 500 อีแปะเท่านั้นเอง เห็นน้องสะใภ้สามไม่เคยไปซื้อของ เลยคิดจะหลอกก็หลอกหรือ?”
หวังซื่อกับซุนซื่อเปิดศึกปากเสียงกันอีกครั้ง
“500 อีแปะไม่ใช่เงินหรือ? ชิงอวิ๋นบ้านเจ้าทำงานงก ๆ ทั้งวันยังหาเงินไม่ได้ถึง 500 อีแปะเลย!”
ซุนซื่อเยาะเย้ย “ใครจะเก่งเท่าพี่ชายใหญ่ได้ล่ะ! พวกเราคอยดูก็แล้วกัน ว่าพี่ใหญ่จะหาเงินหลายสิบตำลึงได้อย่างไร แล้วจะพาเจ้าไปมั่งมีได้อย่างไร!”
“วางใจได้เลย ชีวิตพวกเราต้องดีกว่าพวกเจ้าแน่!”
หลินหว่านหว่านรอตั้งนานก็ยังไม่เห็นระบบให้รางวัล จึงลองติดต่อระบบด้วยญาณในใจ “คราวนี้ทำไมไม่ให้รางวัลฉันล่ะ?”
【โฮสต์ ฉันเป็นระบบอวดรวยข่มคนที่จริงจังนะ อีกฝ่ายแค่พูดความจริงเพื่อเปิดโปงคนขี้โม้ที่คุยโวอวดรวย ฉันจะให้รางวัลบ้าอะไรล่ะ?】
โห! ระบบนี่มีเอกลักษณ์ดีแฮะ
ในที่สุดกลุ่มคนที่เอะอะเสียงดังทั้งหลายก็จากไป
จ้าวซื่อยังคงเช็ดน้ำตาอยู่
“หม้อไหจานชามก็ขนไปหมดแล้ว... ต่อไปจะใช้ชีวิตกันอย่างไรเล่า! หว่านหว่านเอ๋ย ถ้าตอนนั้นเจ้าเลือกบ้านอิฐดินสักสองสามห้อง อย่างน้อยก็คงได้เสบียงเพิ่มอีกหลายชั่ง”
หลินหว่านหว่านไม่ได้ตอบ
ตอนแบ่งบ้านเมื่อครู่ จ้าวซื่อเอาแต่เงียบ ไม่ก็ร้องไห้ ปล่อยให้หวังซื่อกับซุนซื่ออยากได้อะไรก็หยิบไปตามใจ ตอนนี้กลับนึกมาตำหนิแล้วหรือ?
ตอนนี้เธอมีระบบช่วยเหลือ ขอแค่มีเงินก็ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีข้าวกิน
แต่เรื่องที่อยู่อาศัย เธอไม่คิดจะยอมลำบากอีกแล้ว
เฉินเหล่าฮั่นที่เงียบมาตลอดพลันคำรามเสียงต่ำ “พอแล้ว อย่าร้องไห้! เมื่อครู่ตอนสะใภ้ทั้งสองแย่งของกัน เจ้าไม่พูดสักคำ ตอนนี้กลับร้องไห้เป็นแล้วหรือ? รีบเก็บกวาดบ้านเสีย!”
หลินหว่านหว่านเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม พ่อสามีเฉินเหล่าฮั่นดีกับครอบครัวสามอยู่ไม่น้อย น่าเสียดายที่เขาขาหัก กลายเป็นคนไร้ประโยชน์ อำนาจตัดสินใจในบ้านจึงค่อย ๆ ลดน้อยลง
พอพ่อสามีเอ่ยปาก จ้าวซื่อก็รีบเช็ดน้ำตา “ชุนซิ่ว ไปเรียกน้อง ๆ ออกมา พวกเราจะได้ช่วยกันจัดบ้านเสียที”
หลินหว่านหว่านลุกขึ้น “เช่นนั้นฝากบ้านไว้กับท่านแม่ด้วย ของถูกพี่สะใภ้ใหญ่กับพี่สะใภ้รองขนไปหมดแล้ว ข้าจะเข้าเมืองไปซื้อของกลับมาเพิ่ม”
เฉินเหล่าฮั่นถลึงตาใส่จ้าวซื่อ นางจึงรีบคว้ามือหลินหว่านหว่านไว้ “หว่านหว่าน เจ้าไม่มีเงินติดตัว แม่ให้เงินเจ้าเอง”
ตอนแบ่งบ้านเมื่อครู่ ครอบครัวสามไม่ได้รับเงินแม้แต่อีแปะเดียว
จ้าวซื่อล้วงอยู่ในถุงผ้าครู่ใหญ่ ก่อนยื่นเงินให้หลินหว่านหว่าน
“รับไว้ อยากซื้ออะไรก็ซื้อเถอะ”
หลินหว่านหว่านมองเงินในมือจ้าวซื่อ แล้วเลิกคิ้วเรียวงามขึ้น “20 อีแปะ?”