หลังจากได้ประสบการณ์จากเมื่อวาน วันนี้หลินหว่านหว่านพอมาถึงตลาดก็รีบไปเปิดห้องพักที่โรงเตี๊ยมทันที
เพื่อปกปิดตัวตน นางยังจงใจเปลี่ยนไปพักโรงเตี๊ยมอีกแห่ง แล้วเลือกห้องชั้นดีที่เงียบสงบ
นางหยิบเสื้อผ้าสำหรับปลอมตัวออกมาจากมิติ เปลี่ยนเป็นชุดบุรุษ แล้วแต่งแต้มใบหน้าใหม่อีกครั้ง
ใช้เวลาเพียงชั่วจิบชา หลินหว่านหว่านก็กลายเป็นชายหนุ่มยากจนร่างผอมเล็ก ใบหน้าซีดเซียวอีกครั้ง
แต่รูปลักษณ์คราวนี้ต่างจากตอนอยู่หอเมามายเซียนเมื่อวานเล็กน้อย เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครเชื่อมโยงนางกับคนที่ซื้อของครั้งใหญ่เมื่อวานได้
หลินหว่านหว่านลอบออกจากประตูหลังของโรงเตี๊ยม หาตรอกเงียบ ๆ แห่งหนึ่ง ก่อนนำรถม้าออกมาจากมิติแล้วขับไปยังเมืองข้างเคียงที่เคยแวะมาเมื่อวาน
บรรยากาศในเมืองวันนี้อึมครึมกว่าเมื่อวาน ใบหน้าของผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างฉายความกังวลอย่างเห็นได้ชัด
“ขึ้นราคาอีกแล้ว... แล้วจะอยู่กันอย่างไรเล่า!”
“เฮ้อ ไม่มีน้ำ ไม่มีข้าว ดูท่าคงต้องย้ายออกไปแล้ว...”
“ย้ายไปไหนเล่า?”
“อย่างน้อยก็ยังดีกว่าอดตายในจวนชิงโจว”
“แต่ก่อนออกเดินทางก็ต้องซื้อข้าวสารติดตัวไปบ้างสิ!”
“พวกเราไปดูที่ถนนใต้กันอีกทีเถอะ...”
พอได้ยินเช่นนั้น หลินหว่านหว่านก็ใจหาย รีบมุ่งหน้าไปยังร้านขายข้าวทันที
เพิ่งผ่านไปคืนเดียว ราคาข้าวกลับขึ้นไปอีกสองส่วนแล้ว
หน้าร้านยังมีคนซื้อข้าวยืนอยู่หลายคน ชาวบ้านซื้อข้าวสารขัดขาวธรรมดาไม่ไหวแล้ว จึงได้แต่ซื้อข้าวกล้องกับข้าวหัก
หลินหว่านหว่านถอนหายใจอย่างโล่งอก โชคดีที่ในมิติของนางมีนาข้าวชั้นดีนับพันหมู่ ข้าวในนาเองก็สุกแล้ว ไม่อย่างนั้นการซื้อข้าวครั้งนี้คงต้องใช้เงินก้อนใหญ่