จ้าวซื่อมือสั่นระริก เพิ่งแตะกลอนประตู ชุนซิ่วก็รีบคว้ามือไว้แน่น
“ท่านย่า!” ใบหน้าเล็ก ๆ ของชุนซิ่วเคร่งขรึม เสียงแหลมขึ้นเล็กน้อยเพราะความตื่นตระหนก
“ก่อนท่านแม่ออกไป กำชับแล้วกำชับอีกว่าอย่าเปิดประตู!”
จ้าวซื่อเผยสีหน้าลังเล เอ่ยอย่างลังเลว่า “แต่...ป้าสะใภ้ใหญ่ของเจ้าบอกว่า...”
“ไม่มีแต่ทั้งนั้น! ท่านเชื่อป้าสะใภ้ใหญ่ หรือเชื่อท่านแม่ของข้า?”
หวังซื่อน่ากลัวยิ่งกว่าเสือ
เพื่อปกป้องเสบียงของบ้านตัวเอง ชุนซิ่ววัยเยาว์ทำได้เพียงทำหน้าขึงขัง เลียนแบบท่าทางของท่านแม่ พยายามอย่างเต็มที่ให้ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าดูสุขุมขึ้น
“ท่านย่า ท่านลืมแล้วหรือ เมื่อวานหลังเปิดประตู ป้าสะใภ้ใหญ่กับป้าสะใภ้รองรื้อค้นเสียเหมือนมาปล้นบ้านอย่างไร?
ท่านแม่บอกแล้วไม่ใช่หรือว่าเราแยกบ้านกันแล้ว ท่านก็ไม่ได้ติดค้างพวกเขาเสียหน่อย ทำไมต้องยอมให้พวกเขามาอาละวาดในบ้านเราทุกวันด้วย? ชีวิตนี้จะใช้กันแบบนี้ได้อย่างไร!”
หวังซื่อที่อยู่นอกประตูได้ยินเสียงก็อดด่ากราดไม่ได้
“นังเด็กสารเลว! ผู้ใหญ่พูดกันอยู่ มีที่ให้เจ้าแทรกหรือ? แม่เจ้ากำลังแอบคบชู้ข้างนอก รีบเปิดประตูเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้นข้าจะจับแม่เจ้าถ่วงน้ำ!”
พอได้ยินหวังซื่อด่าทอ ชุนซิ่วก็สะดุ้งโหยงไปทั้งตัวตามสัญชาตญาณ แล้วขยับเข้าไปซุกอกจ้าวซื่อโดยไม่รู้ตัว
แต่เมื่อเห็นว่าจ้าวซื่อสั่นยิ่งกว่าตนเสียอีก ชุนซิ่วจึงได้แต่ข่มความกลัว ฝืนรวบรวมความกล้าตะโกนออกไปนอกประตู
“ป้าสะใภ้ใหญ่พูดเหลวไหล! ถ้าท่านแม่ทำเรื่องอย่างนั้นจริง เมื่อวานก็คงไม่กลับมาแล้ว บ้านเราทั้งทรุดโทรมทั้งยากจน มีอะไรให้นางต้องห่วงกัน?