เด็กรับใช้ในโรงเตี๊ยมได้รับเงินรางวัลแล้วก็ยิ้มแย้มเป็นกันเองยิ่งขึ้น «แขกผู้มีเกียรติ โปรดนั่งรอสักครู่ ข้าจะไปตามหมอมาเดี๋ยวนี้»
«พวกท่านสั่งอาหารก่อนได้เลย ฝีมือทำอาหารของเถ้าแก่เนี้ยร้านเราเป็นอันดับต้น ๆ ในเมืองชิงสุ่ยเชียว!»
หลินหว่านหว่านไม่คุ้นเคยกับอาหารที่นี่ จึงมอบเรื่องสั่งอาหารให้อาอี้ «อย่าประหยัด ให้ทุกคนกินให้อิ่มและอร่อย» อาอี้ดีใจจนแทบกระโดดลงไปชั้นล่างเพื่อหาเถ้าแก่เนี้ยสั่งอาหาร
หลังจัดสัมภาระเข้าที่แล้ว หลินหว่านหว่านก็จงใจแวะไปห้องของเด็ก ๆ
เด็กทั้งสี่เพิ่งเคยพักในโรงเตี๊ยมเป็นครั้งแรก ต่างมองสำรวจห้องด้วยความตื่นเต้นปนประหม่า พอเห็นมารดาเข้ามา ก็รีบกรูกันเข้าหานางราวกับนกน้อยกลับรัง
«ท่านแม่ พวกเราได้พักในห้องสวย ๆ แบบนี้จริงหรือเจ้าคะ?» เยวี่ยซิ่วลูบเตียงนุ่มฟูอย่างไม่อยากเชื่อ
«ท่านแม่ ผ้าห่มนี่นุ่มจัง!» อวี้ซิ่วซุกหน้าลงไปถูไถกับผ้าห่ม
เซียงซิ่วยกถ้วยชาขึ้นอย่างระมัดระวัง «นี่เป็นน้ำชาจริง ๆ หรือเจ้าคะ? พวกเราไม่เคยดื่มเลย...»
ชุนซิ่วพยายามวางท่าพี่สาวที่สุขุม แต่ก็อดขยับเข้าใกล้หลินหว่านหว่านไม่ได้ นางหน้าแดงแล้วเอ่ยว่า «ท่านแม่ เมื่อครู่เด็กรับใช้เรียกข้าว่า ‘คุณหนูน้อย’ ด้วยเจ้าค่ะ...»
หลินหว่านหว่านยื่นนิ้วชี้ไปลูบจมูกชุนซิ่วเบา ๆ «เขาเรียกลูกว่า ‘คุณหนูน้อย’ ก็เป็นเพียงคำยกย่อง ลูกเองก็ควรรู้จักมารยาทด้วยนะ แต่ต่อไปแม่จะพยายามหาเงินให้มากขึ้น สักวันพวกเจ้าจะได้เป็นคุณหนูน้อยตัวจริง»
เด็ก ๆ ไม่ได้ใส่ใจเรื่องการเป็น «คุณหนูน้อย» นัก
พวกนางพากันล้อมหลินหว่านหว่านไว้ ไม่ยอมปล่อยมือ «ท่านแม่ พวกเรานอนด้วยกันได้ไหมเจ้าคะ?»