หัวใจของหลินหว่านหว่านแทบจะกระดอนขึ้นมาถึงคอ มือชื้นเหงื่อไปหมดเพราะความตื่นเต้น
ถึงวันนี้จะเกิดเรื่องกะทันหัน แต่ก็เป็นบทเรียนเตือนใจนาง
การอพยพลงใต้ทั้งครอบครัวเป็นเส้นทางที่เต็มไปด้วยอันตราย ตลอดการเดินทางนี้ พวกเขาต้องมีไม่เพียงเสบียงที่เพียงพอ แต่ยังต้องมีความสามารถในการป้องกันตัวด้วย
หากมีแต่เสบียงแต่ป้องกันตัวเองไม่ได้ แล้วพวกเขาจะต่างอะไรกับหญิงงามที่เดินเข้าไปท่ามกลางพวกคนจรจัดโดยไม่สวมเสื้อผ้าเลยเล่า?
เมื่อผ่านวิกฤตครั้งนี้ไปได้อย่างปลอดภัย นางจะต้องหาทางหาอาวุธที่เหมาะมือมาไว้ให้ได้
หรือไม่ก็...จ้างองครักษ์คุ้มกันสักสองสามคนดี?
เมื่อมองรถม้าคันใหญ่โต หลินหว่านหว่านก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมา
รถม้าคันนี้เป็นขนาดใหญ่ที่นางตั้งใจเลือก ช่องลับใต้ที่นั่งออกแบบไว้สำหรับเก็บผ้าห่ม จะได้งีบพักบนรถระหว่างเดินทางไกลได้
ใครจะคิดว่าเวลานี้กลับมีคนซ่อนอยู่ในช่องลับอย่างไร้ร่องรอย แถมยังขึ้นรถมาต่อหน้าต่อตานางอีก!
หลินหว่านหว่านกัดฟัน หยิบม้านั่งเตี้ยจากท้ายรถมาถือไว้ป้องกันตัว แล้วเดินกลับไปที่หน้ารถ สูดหายใจลึก ๆ ก่อนเปิดม่านรถอย่างรวดเร็ว มุดเข้าไปด้านใน มือซ้ายเปิดช่องลับใต้ที่นั่ง ส่วนมือขวาชูม้านั่งขึ้นสูงแล้วฟาดลงไปเต็มแรง
อย่าหาว่านางใจร้ายเลย เมื่อครู่นางให้โอกาสไปแล้ว ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมไป ก็แสดงว่าคิดร้ายแน่
ในใต้หล้ามีเพียงความเร็วที่ไม่มีสิ่งใดเอาชนะได้ หลินหว่านหว่านเชื่อมั่นว่า ขอแค่ลงมือเร็วพอ ฟาดม้านั่งลงไปทีเดียว รับรองว่าอีกฝ่ายต้องกินอะไรก็ไม่อร่อยแน่