จ้าวซื่อเถียงหลินหว่านหว่านไม่ชนะ จึงทำได้เพียงอุ้มเสี่ยวเป่าไปหาตาเฒ่าเฉิน
เสี่ยวเป่าร้องไห้กระจองอแงเรียกท่านปู่ พลางยื่นมือให้ตาเฒ่าเฉินอุ้ม
เวลานี้ตาเฒ่าเฉินกำลังรู้สึกผิด จึงไม่ได้รับตัวมา
เสี่ยวเป่าร้องไห้เสียงดังยิ่งกว่าเดิม “ท่านปู่ลำเอียง! ท่านปู่ไม่รักเสี่ยวเป่าแล้ว! เด็กหญิงตายโหงพวกนั้นมีดีอะไร ท่านปู่ลำเอียง!”
จ้าวซื่อปาดน้ำตาพลางพูดว่า “ตาเฒ่า ท่านมาดูสักหน่อยสิ! เมื่อครู่เสี่ยวเป่าอาเจียนหนักมาก...หว่านหว่านลงมือรุนแรงเกินไปแล้ว!”
หลินหว่านหว่านพูดอย่างดูแคลนว่า “ข้าบอกแล้วว่าข้าแค่ทำให้เขาคายของที่ไม่ควรกินออกมา บอกว่าข้าใจร้ายหรือ? ข้ายังไม่ได้ลงมือเอาชีวิตเขาเสียหน่อย!”
จ้าวซื่อสะดุ้งโหยง มองหลินหว่านหว่านราวกับเห็นสัตว์ประหลาด “เจ้า...เจ้ายังจะลงมือเอาชีวิตเขาอีกหรือ?”
“เขายังคิดเอาชีวิตลูกสาวข้าได้ แล้วเหตุใดข้าจะทำกับเขาบ้างไม่ได้? ในปีที่เกิดภัยพิบัติและบ้านเมืองวุ่นวายเช่นนี้ หากเด็กคนหนึ่งตายไป ก็ถือว่าช่วยแบ่งเบาภาระให้พี่รองกับพี่สะใภ้รองแล้ว”
พูดพลางกำหมัด ค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้จ้าวซื่อ “ถ้าไม่มีเสี่ยวเป่าคอยโวยวายอยากกินไข่ไก่ทุกวัน ชีวิตของพี่รองกับพี่สะใภ้รองคงจะดีขึ้นไม่น้อย บางทีตอนยังหนุ่มสาวอาจมีลูกที่ร่างกายแข็งแรงอีกสักคนก็ได้ ท่านแม่ว่าอย่างนั้นไหม?”
แม้หลินหว่านหว่านจะพูดไปยิ้มไป แต่จ้าวซื่อกลับรู้สึกว่ารอยยิ้มนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าตอนที่อีกฝ่ายทำหน้าบึ้งเสียอีก
นางอุ้มเสี่ยวเป่าถอยกรูด “เจ้า...อย่าทำเรื่องโง่ ๆ นะ! ถ้าเจ้าไม่ชอบเสี่ยวเป่า ข้าจะส่งเขากลับไปให้พี่สะใภ้รองเดี๋ยวนี้ก็ได้ ไยต้อง...”