หลินหว่านหว่านมือไวตาไว รีบคว้าห่อผ้ามาวางลงในกระบุง แล้วฉวยโอกาสเก็บไข่ไก่กับไข่ห่านข้างในเข้าไปไว้ในมิติ
เสียงทุบประตูทำให้เฉินชิงเหวินตกใจจนตัวสั่น เขาอดไม่ได้ที่จะหลบไปอยู่ข้างหลังหลินหว่านหว่าน
“เมียจ๋า กลัว! ข้างนอก คนไม่ดี!”
“ชิงเหวินไม่ต้องกลัว มีข้าอยู่ ไม่มีใครทำร้ายเจ้าได้หรอก”
หลินหว่านหว่านปลอบเฉินชิงเหวินแล้วดึงบรรดาลูกสาวที่กำลังหวาดกลัวมาอยู่ข้างเขา ก่อนจะลูบผมแห้งกรอบสีเหลืองของพวกนางทีละคน
“อย่ากลัวไปเลย แม่อยู่นี่!”
น้ำเสียงของหลินหว่านหว่านหนักแน่นและทรงพลัง แฝงด้วยพลังปลอบประโลมอันน่าประหลาด เด็กหญิงทั้งหลายค่อย ๆ สงบลง ชุนซิ่วฝืนทำใจให้กล้าแล้วพูดว่า “ท่านแม่ พวกเราไม่กลัวเจ้าค่ะ!”
หลินหว่านหว่านยิ้มพลางพยักหน้า ก่อนจะหันไปมองจ้าวซื่อที่หน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ ขดตัวอยู่ตรงประตูราวกับนกกระทา นางอดถอนหายใจไม่ได้
“นางเป็นลูกสะใภ้ ส่วนท่านเป็นแม่สามี ท่านไม่ได้ติดค้างอะไรนางเสียหน่อย จะกลัวนางไปทำไม?”
แม่สามีคนนี้ช่างไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย พอถึงเวลาคับขันก็พึ่งพาไม่ได้
หลินหว่านหว่านสูดหายใจเข้าลึก ๆ ใบหน้าไม่เผยความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แล้วค่อย ๆ เดินไปทางประตูเรือน
“มาแล้ว ๆ อย่าเคาะเลย ประตูจะพังอยู่แล้ว!”
“เลิกพูดไร้สาระ รีบเปิดประตู! เปิดเร็วเข้า!”
แววเย็นเยียบวูบผ่านดวงตาของหลินหว่านหว่าน นางกะจังหวะไว้แล้วว่าเมื่อหวังซื่อทุบประตูอย่างแรงอีกครั้ง จะรีบเปิดสลักประตูทันที จากนั้นก็เบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว
“เอี๊ยด!”
“ปัง!”
“โอ๊ย!”
หวังซื่อออกแรงทุบประตูเต็มกำลัง ไม่ทันคิดเลยว่าประตูจะเปิดออกกะทันหัน ร่างทั้งร่างจึงหยุดไม่อยู่ นางกรีดร้องพลางเซถลาเข้ามา แล้วก็โครม คุกเข่าลงต่อหน้าเฉินชิงเหวินที่เดินตามหลินหว่านหว่านออกมา