สวีตงเหลียนเพิ่งนับคนดู อย่างน้อยก็คงมีเจ็ดแปดสิบคน นางคิดว่าคงไม่ดีหากปล่อยให้คนมากมายรอเข้าคิวนานถึงเพียงนี้ แล้วสุดท้ายกลับต้องมือเปล่ากลับไป
ดังนั้นนางจึงตั้งกฎขึ้นข้อหนึ่ง
“วันนี้คนเข้าคิวกันมาก ป้าไม่อยากให้ทุกคนมาเสียเที่ยว วันนี้ผักป่าจำกัดจำนวนซื้อ ผักแต่ละชนิดซื้อได้คนละหนึ่งกำมือ ทุกคนว่าแบบนี้ดีไหม?” สวีตงเหลียนตะโกนบอก
นอกจากคนแถวหน้าแล้ว เสียงจากแถวด้านหลังต่างเห็นด้วย
“ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงตามนี้!”
สวีตงเหลียนวางรถเข็นลง ไม่ได้ขนของออกมา แต่จัดห่อผักอยู่ในรถเข็นโดยตรง
“ป้าคะ วันนี้ยังขายผักชุนด้วยเหรอ?” คนที่ยืนอยู่หน้าสุดเป็นชายหนุ่มสวมแว่น สวีตงเหลียนจำเขาได้
วันแรกที่นางตั้งแผง ชายหนุ่มคนนี้เป็นลูกค้าคนแรก เพียงแต่ตอนนั้นเขาไม่มีเงินย่อย ภายหลังจึงไปแลกเงินจากแผงอื่นมาซื้อ
จากนั้นทุกวันที่สวีตงเหลียนมาตั้งแผง เขาก็มาเป็นประจำ
“ใช่จ้ะ เพิ่งเอามาขายครั้งแรก ยังไม่รู้ว่าทุกคนจะชอบหรือเปล่า” สวีตงเหลียนตอบ
“ป้าครับ ผักเขากวาง ผักกูด แล้วก็ผักชุน อย่างละกำมือครับ!”
“หนุ่มน้อยไม่ถามราคาก่อนเลยหรือ?” สวีตงเหลียนถามพลางยิ้ม
ตอนนี้เวลาขายนางพูดคุยหยอกล้อกับลูกค้าได้อย่างเป็นกันเอง ต่างจากตอนตั้งแผงครั้งแรกโดยสิ้นเชิง
บางครั้งนางยังอดทอดถอนใจไม่ได้ คนเรานี่หนอ ต้องลงมือทำเสียก่อน ถึงจะรู้ว่าตัวเองเก่งกาจเพียงนี้!
“ผักของป้าสดใหม่ ราคาเป็นธรรม ตาชั่งก็ไม่โกง ผมไว้ใจได้ครับ!”
สวีตงเหลียนยังย้ำอีกประโยคว่า “ผักชุนหนึ่งกำหนักครึ่งชั่ง ราคา 15 หยวน น้ำหนักมีแต่เกิน ไม่มีขาด!”
พลางใช้ใบบัวห่อผักแต่ละชนิดแยกกัน แล้วใส่ถุงพลาสติกอีกชั้น
“ผักเขากวาง 80 หยวน ผักกูด 10 หยวน ผักชุน 15 หยวน รวมทั้งหมด 105 หยวน”
หลายวันมานี้สวีตงเหลียนไม่ได้ปล่อยเวลาให้ผ่านไปเปล่า ๆ หลังเด็ก ๆ หลับในยามค่ำ นอกจากดูโต่วอินแล้ว นางยังเรียนคำนวณกับการจำแนกเงินและทอนเงินตามวิดีโอด้วย
แม้ตอนนี้จะเรียนได้แค่ระดับประถม แต่ก็เพียงพอจะรับมือกับการคำนวณเหล่านี้แล้ว