สวีตงเหลียนกดปุ่มบันทึกเสียงค้างไว้ ก่อนพูดใส่มือถือ
“พี่โจว ช่วยนัดให้ข้าพบเขาหน่อย ข้าเชื่อใจท่าน”
ไม่นานโจวผิงก็ส่งข้อความกลับมา
“เจ้าของร้านอาหารเป็นพี่ชายของเพื่อนร่วมงานลูกชายฉัน เรื่องนิสัยฉันรับรองได้ เชื่อถือได้แน่นอน! ส่วนราคา พวกคุณคุยกันเองตอนพบหน้า เดี๋ยวฉันจะบอกเขาไว้ก่อน พรุ่งนี้พอตกลงกันได้แล้วจะโทรหาเธอ”
“น้องตงเหลียน ทางนั้นยังมีผักชุนอยู่ไหม? ทั้งอ่อนทั้งสด ทำไมไม่เด็ดมาขายสักหน่อยล่ะ?”
สวีตงเหลียนพลันเข้าใจขึ้นมา!
ที่แท้คนยุคปัจจุบันก็ชอบกินผักชุนเหมือนกัน
“พรุ่งนี้เช้าข้าจะตื่นให้เร็วหน่อย แล้วลองเด็ดมาดู!”
“น้องตงเหลียน ถ้าไม่รู้จะตั้งราคาเท่าไร ก็ลองค้นดูในพินตัวตัวกับเถาเป่าสิ ดูว่าเขาตั้งราคากันยังไง อย่าลืมเก็บไว้ให้ฉันมัดหนึ่งนะ!”
“ได้ ข้าจะเก็บไว้ให้แน่นอน!”
สวีตงเหลียนเปิดพินตัวตัว แล้วใช้เสียงค้นหาคำว่าผักชุน
ไม่นานหน้ารายการผักชุนก็ปรากฏขึ้น
ผักชุนป่าครึ่งจินราคา 15 หยวน หนึ่งจินราคา 30 หยวน
ส่วนผักชุนดองราคาถูกกว่าหน่อย
ไม่ต่างจากผักเขากวาง ผักป่าสด ๆ มีราคาแพง ส่วนที่ตากแห้งแล้วกลับถูกกว่า
สวีตงเหลียนมองออกว่า คนยุคปัจจุบันล้วนชอบกินของสดใหม่ ต่อให้ต้องจ่ายแพงขึ้นก็ยอมซื้อของสด แทนที่จะซื้อของที่พ้นฤดูกาลแล้วนำไปตากแห้ง
บนเขาหลังหมู่บ้านมีต้นผักชุนอยู่หลายต้น แต่ละต้นเด็ดได้หลายสิบจิน
เช่นนั้นก็ขายตามวิธีซื้อของคนยุคปัจจุบัน มัดละครึ่งจิน มัดละ 15 หยวน
เมื่อตกลงราคาเรียบร้อย สวีตงเหลียนก็เปิดโต่วอินดูวิดีโอ นิ้วเลื่อนไปทีละคลิป
โอ๊ย ของสิ่งนี้ดูไม่ได้จริง ๆ
ชวนให้ติดงอมแงมยิ่งนัก
พรุ่งนี้นางยังต้องตื่นแต่เช้า