สวีตงเหลียนมาหยุดอยู่หน้าร้านขายเมล็ดพันธุ์ เมล็ดพันธุ์เหล่านี้บรรจุอยู่ในถุง บนถุงพิมพ์ภาพผักเอาไว้ วาดได้เหมือนของจริง เพียงมองก็รู้ว่าเป็นผักชนิดใด
สำหรับสวีตงเหลียนที่อ่านหนังสือไม่ออก นับว่าสะดวกยิ่งนัก
ระหว่างทาง นางรู้สึกกระหายน้ำ จึงกัดแตงกวาที่พี่หลี่เพิ่งมอบให้หนึ่งลูก แตงกวาลูกนั้นสดกรอบฉ่ำน้ำ ทั้งยังมีรสหวาน กินอร่อยกว่าแตงกวาที่ปลูกในหมู่บ้านของพวกนางมากนัก
สวีตงเหลียนหยิบแตงกวาออกมาจากตะกร้าสะพายหลังหนึ่งลูก
“เถ้าแก่ ข้าอยากได้เมล็ดแตงกวาชนิดนี้”
เถ้าแก่หยิบเมล็ดพันธุ์ถุงหนึ่งจากชั้นวางส่งให้สวีตงเหลียน “นี่เป็นแตงกวาพันธุ์ใหม่ กินเป็นผลไม้ได้ด้วย ตอนนี้ขายดีที่สุดในตลาด ไม่เพียงทนโรคได้ดี ผลผลิตยังสูงอีกด้วย พี่สาวเลือกเก่งจริง ๆ”
สวีตงเหลียนรับมาไว้ในมือ แม้มีเงินติดตัว แต่นางก็ยังไม่แน่ใจเรื่องราคา แตงกวาอร่อยถึงเพียงนี้ เมล็ดพันธุ์คงราคาไม่ถูกกระมัง
“ถุงละเท่าไรหรือ” สวีตงเหลียนถาม
“ถุงหนึ่งมีเมล็ด 100 เมล็ด ราคา 8 หยวน” เถ้าแก่ตอบ
พอสวีตงเหลียนได้ยินก็ถอนหายใจโล่งอก ราคาไม่แพง
นางใจกล้าขึ้นเล็กน้อย หยิบเมล็ดพันธุ์ชนิดอื่นขึ้นมาถามทีละอย่าง
ท้ายที่สุด นางซื้อเมล็ดข้าวเปลือก 1 ชั่ง เมล็ดข้าวสาลี 1 ชั่ง เมล็ดแตงกวา 1 ถุง เมล็ดมะเขือยาว 1 ถุง เมล็ดฟักทอง 1 ถุง และหัวมันเทศสำหรับเพาะปลูกอีก 1 ถุง
“พี่สาว ซื้อปุ๋ยยูเรียไปอีกถุงสิ”
“ปุ๋ยยูเรียคือสิ่งใดหรือ” สวีตงเหลียนไม่เข้าใจ
“เป็นปุ๋ยที่ช่วยให้ผักเติบโตงอกงาม พี่สาวไม่ค่อยได้ปลูกผักมาก่อนหรือ”