หลี่อู่เดินมาหาสวีตงเหลียน ประคองแขนนางแล้วพาไปนั่งที่ลานบ้าน
สวีตงเหลียนมองเขา
“อาอู่ มีเรื่องไม่สบายใจหรือ?”
ยามหลี่อู่มองสวีตงเหลียน แววตาพลันไหววูบ มือที่วางบนเข่ากำแน่นขึ้น
“ท่านแม่ได้ยินหมดแล้วใช่ไหม”
“ได้ยินมาบ้าง”
หลี่อู่เกาศีรษะ “ท่านเป็นแม่ของข้า มีอะไรที่ข้าพูดไม่ได้ด้วยหรือ...”
หลี่อู่เล่าเรื่องราวในอดีตของตนให้สวีตงเหลียนฟัง
เขาเป็นนายกองแห่งกองทัพตระกูลหลี่ เมื่อหนึ่งเดือนก่อน เขานำกองกำลังไปซุ่มโจมตีกองทัพศัตรู แต่ไม่รู้ด้วยเหตุใดที่ซ่อนตัวจึงถูกเปิดเผย สุดท้ายคนของพวกเขาล้มตายกันหมด เหลือเพียงเขาที่รอดชีวิต
เมื่อกลับไป เขากลับถูกกล่าวหาว่าเป็นคนทรยศและถูกหมายลงโทษ
หลี่อู่ชี้ตัวคนที่เปิดเผยที่ซ่อน แต่ไม่มีใครเชื่อเขา ท้ายที่สุดเขาไม่ยอมถูกใส่ร้าย จึงทำได้เพียงหลบหนีออกมา
เดิมทีเขาคิดจะหาโอกาสรวบรวมหลักฐาน แต่กลับถูกลอบสังหาร สุดท้ายจึงร่อนเร่มาถึงหมู่บ้านเถาฮวา
ตลอดช่วงที่ผ่านมา เขาปลอบใจตนเองอยู่เสมอ คิดว่าการอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้ไปตลอดก็คงไม่เลว
ทว่าบัดนี้ เมื่อมีกระบี่เล่มนี้ ไฟในใจที่เขาคิดว่ามอดดับไปแล้วกลับปะทุขึ้นอีกครั้ง
สวีตงเหลียนดูออกว่าหลี่อู่ยังมีสิ่งที่ค้างคาใจ
เขาไม่ยินยอม เขาวางเพื่อนร่วมรบที่ล่วงลับเหล่านั้นไม่ลง
“อาอู่ หากเจ้าอยากไป ก็ไปเถิด” สวีตงเหลียนตบไหล่เขาเบา ๆ
“จงทำสิ่งที่ใจเจ้าอยากทำ”
“ท่านแม่...”
“เจ้าเป็นลูกของข้าตลอดไป ไม่ว่าอนาคตจะเป็นเช่นไร หมู่บ้านเถาฮวายินดีต้อนรับเจ้าเสมอ”
สวีตงเหลียนส่งสายตาปลอบโยนให้เขา
ดวงตาของหลี่อู่แดงก่ำในทันที เขาเอาหน้าผากซบแขนสวีตงเหลียน น้ำตาไหลพรั่งพรูไม่ขาดสาย
“ข้าจะตามหาพี่ชายทั้งสามของท่านแม่ให้พบ หากข้ายังมีชีวิตอยู่ สักวันหนึ่งข้าจะพาพวกเขากลับมา!”
หัวใจสวีตงเหลียนสั่นสะท้าน นางพยักหน้า
……
เช้าวันถัดมา สวีตงเหลียนตื่นแต่เช้าตามปกติ แล้วจัดการผักป่า
เหลาหูวิ่งกระหืดกระหอบมาถึงกระท่อมฟางบนไหล่เขา แล้วมองสวีตงเหลียน
“อาอู่หายไปแล้ว”
“เมื่อคืนเขาสกัดก้อนหินยักษ์ที่ขวางทางจนแตก บ้านที่พังอยู่ก็เก็บกวาดเศษอิฐเศษกระเบื้องจนสะอาด เมื่อเช้ายังให้อาหารวัวแล้วด้วย หินลับมีดเขาก็เอาติดตัวไป คนหายไปแล้ว” เหลาหูกล่าว