สวีตงเหลียนกระแอมเบา ๆ
เอ่อ...คนที่ขังพวกเขาไว้ในบ้านเก่าแถบพื้นที่รื้อถอน ดูเหมือนจะเป็นตัวนางเองนี่นา...
แต่จะว่าไป นางกลับทำความดีโดยไม่ตั้งใจเสียแล้วกระมัง
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ยามเหม่า หลังจากสวีตงเหลียนล้างหน้าล้างตาเสร็จ ป้าจ่าวก็ทำอาหารเช้าเรียบร้อยแล้ว
เช้านี้มีโจ๊กอุ่น ๆ กินคู่กับขนมแป้งน้ำตาลและไข่ต้ม
อาหารเช้ามากมายเช่นนี้ เมื่อก่อนนางไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง
ทว่าบัดนี้ ทุกเช้าคนในหมู่บ้านต่างได้กินกัน
ตอนที่ป้าจ่าวเริ่มทำอาหารเช้าใหม่ ๆ นางกล้าต้มเพียงโจ๊กใสหรือแกงแป้งก้อน น้ำแกงใสจนแทบไม่มีอะไร กินอยู่อย่างประหยัดที่สุด สวีตงเหลียนเป็นคนกำชับให้ป้าจ่าวทำอาหารให้ดี ต้องให้ทุกคนอิ่มท้องเสียก่อน จึงค่อยปรับมาเป็นเช่นทุกวันนี้
ผู้คนที่รอดชีวิตมาได้ในหมู่บ้าน ล้วนเคยผ่านความทุกข์ยากและความหิวโหย
พวกเขารู้ซึ้งถึงคุณค่าของอาหาร แม้บัดนี้จะมีเสบียงพอกิน ไข่ไก่กองเต็มตะกร้า ก็ยังไม่ยอมกินใช้จนหมดสิ้น
ถึงสวีตงเหลียนจะบอกว่า ในยุคปัจจุบันสามารถซื้อหาได้
แต่หากวันใดสวีตงเหลียนจากไปเล่า
หรือวิชาเซียนที่สวรรค์ประทานให้ถูกเรียกคืนไปล่ะ
จะโทษพวกเขาที่คิดมากก็ไม่ได้ ชีวิตแต่ก่อนนั้นขมขื่นนัก ความหวังมีน้อยนิด จึงทำให้ผู้คนกังวลไม่เป็นสุข เอาแต่คิดว่าประหยัดได้ก็ต้องประหยัด ทั้งที่วันนี้ยังไม่ผ่านพ้น ก็คิดไปถึงความลำบากในวันหน้าแล้ว
สวีตงเหลียนเองก็คิดเช่นนี้อยู่บ้าง
ดังนั้นนางจึงคิดว่า อย่างไรก็ต้องเพาะปลูก
เมื่อวานนางเห็นแผงขายลูกเจี๊ยบในตลาด จึงตั้งใจว่าวันนี้จะไปถามดู ให้คนในหมู่บ้านเลี้ยงไก่ พอไก่ออกไข่ ทุกคนก็จะไม่ต้องเสียดายจนไม่กล้ากิน แล้วจินตนาการถึงเรื่องร้ายว่ากินวันนี้หมด พรุ่งนี้จะไม่มีอะไรกินอีก