ทุกคนต่างมองไปทางสวีตงเหลียน รอให้นางเป็นคนคีบอาหารเป็นคนแรก
ที่ได้มีชีวิตดี ๆ เช่นทุกวันนี้ และมีโอกาสได้กินอาหารเลิศรสเต็มโต๊ะซึ่งเมื่อก่อนพวกเขาไม่เคยแม้แต่จะเห็น ล้วนต้องขอบคุณสวีตงเหลียนทั้งนั้น!
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด ทุกคนก็ยกให้สวีตงเหลียนเป็นหลักยึดของหมู่บ้าน เพียงแต่เจ้าตัวซึ่งเป็นหลักยึดนั้นยังไม่รู้ตัว
“ทุกคนไม่กินกันหรือ?” สวีตงเหลียนเอ่ยถาม
“ตงเหลียน กินก่อนสิ” เหลาหูบอก
เห็นทุกคนจับจ้องมาที่ตน สวีตงเหลียนจึงเพิ่งนึกขึ้นได้
นางคีบเนื้อวัวเหลืองผัดพริกจานหนึ่งที่วางอยู่ตรงหน้าเข้าปาก รสเค็มหอมเผ็ดนิด ๆ เนื้อวัวนุ่มสด อร่อยเหลือเกิน!
พอเห็นสวีตงเหลียนกินคำแรกแล้ว คนอื่น ๆ ก็ทยอยลงมือตาม
เหลาหูคีบเนื้อวัวหมักซอสขึ้นมาชิ้นหนึ่ง
เมื่อก่อนตอนอยู่ในค่ายทหาร เขาเห็นพวกแม่ทัพกินกันแล้วก็ได้แต่น้ำลายสอ ไม่นึกเลยว่าพอใช้ชีวิตมาครึ่งค่อนชีวิต จนใกล้จะลงโลงแล้ว ยังจะมีโอกาสได้กินสักคำ!
ดวงตาของเขาคลอด้วยหยาดน้ำ คีบอาหารด้วยตะเกียบที่สั่นน้อย ๆ ก่อนจะค่อย ๆ วางเนื้อวัวหมักซอสเข้าปากอย่างระมัดระวังยิ่ง
กลิ่นหอมของซอสคลุกเคล้ากับกลิ่นหอมของเนื้อวัวและรสเค็มจากเครื่องเทศกับเกลือ เนื้อแน่นเด้ง ยิ่งเคี้ยวยิ่งหอม
อร่อย อร่อยเหลือเกิน!
เหลาหูมีสีหน้าอิ่มเอมใจ รู้สึกว่าชีวิตนี้คุ้มค่าแล้ว ต่อให้ตายเสียเดี๋ยวนี้ก็ไม่เสียดาย!
ผิงผิงหยิบกุ้งตัวใหญ่มาตัวหนึ่ง เปลือกทั้งตัวเป็นสีส้มแดง นางไม่เคยกินมาก่อนจึงลองกัดดู แต่เปลือกแข็งเหลือเกิน กัดไม่เข้า
“ต้องแกะเปลือกก่อนค่อยกิน” สวีตงเหลียนเตือน
ผิงผิงกัดเปลือกให้แตกเป็นรอยแล้วแกะออก ทว่าไม่ได้กินเอง กลับวางลงในชามของสวีตงเหลียน
“คุณย่ากิน!”
เมื่อเห็นท่าทางรู้ความของผิงผิง สวีตงเหลียนก็รู้สึกอบอุ่นในใจ
“ได้ คุณย่ากิน!”
เห็นผิงผิงยิ้มจนแก้มแดง สวีตงเหลียนก็อดนึกถึงโจวผิงไม่ได้ ไม่รู้ว่าไข้ของเสี่ยวเป่า หลานชายของนางลดแล้วหรือยัง
“คุณย่ากิน!” จู้จื่อคีบกับข้าวให้สวีตงเหลียน
มือของเขาเล็กจ้อย พูดจาก็ยังไม่ค่อยชัด สวีตงเหลียนจึงรีบรับมา
นางลูบศีรษะจู้จื่อ “คุณย่ากิน พวกเจ้าก็กินกันเถิด”