สวีตงเหลียนมาถึงร้านยา และพบว่าเป็นพนักงานคนเดิมกับคราวก่อน
อีกฝ่ายจำสวีตงเหลียนได้ เพราะคนที่ซื้อยากำจัดเหาไปครั้งเดียวจำนวนมาก แถมยังบอกว่ามีคนถึง 17 คนในบ้านเป็นเหาเช่นนี้ ยุคนี้พบเจอได้ยากยิ่ง
เรื่องชวนจดจำถึงเพียงนี้ อยากจำไม่ได้ก็ยาก
“คุณป้า ยากำจัดเหาที่ซื้อไปคราวก่อนใช้ได้ผลไหมคะ?”
สวีตงเหลียนพยักหน้า “เป็นเพราะคุณแท้ ๆ เมื่อคืนทั้งหมู่บ้านของพวกเราถึงได้นอนหลับสบาย!”
“วันนี้คุณป้ารู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือคะ?” พนักงานสังเกตเห็นสวีตงเหลียนเหลียวซ้ายแลขวา คล้ายกำลังมองหาอะไรอยู่ เห็นได้ชัดว่าไม่ได้มาเพียงพูดคุยหรือบอกผลการใช้ยา
สวีตงเหลียนมองพนักงาน แล้วชี้ไปที่ดวงตา “ข้ามีสหายหญิงชราคนหนึ่ง ดวงตาแดงก่ำ รู้สึกแห้งผาก บางคราวยังมีน้ำตาไหลด้วย”
“เวลากะพริบตารู้สึกแห้งฝืด แล้วเหมือนมีอะไรอยู่ในตาไหมคะ?” พนักงานถาม
“มี นางเคยบอกข้าว่าเวลากะพริบตาจะรู้สึกแห้งฝืด เหมือนมีอะไรอยู่ในตาตลอด พอน้ำตาไหลก็รู้สึกดีขึ้นหน่อย แต่พอตาแห้งก็ยิ่งเจ็บ” สวีตงเหลียนพยายามอธิบายให้ละเอียด
พนักงานเสนอว่า “คุณป้า พาเพื่อนของคุณไปโรงพยาบาลตรวจดูดีไหมคะ?”
“นางอยู่ไกลมาก มาไม่ได้”
พนักงานครุ่นคิดครู่หนึ่ง ผู้สูงอายุ ดวงตาแห้ง แถมยังแสบเจ็บและรู้สึกเหมือนมีสิ่งแปลกปลอม
“อาจเป็นโรคตาแห้งค่ะ ฉันจะหยดยาหยอดตาโซเดียมไฮยาลูโรเนตให้ขวดหนึ่ง ยานี้ช่วยเพิ่มความชุ่มชื้นและบรรเทาอาการตาแห้ง หากใช้ไปหลายวันแล้วยังไม่ดีขึ้น หรือแดงมากและเจ็บมาก ก็ต้องหาทางไปโรงพยาบาลนะคะ”
“ให้คนไข้แหงนศีรษะขึ้นเบา ๆ แล้วดึงเปลือกตาล่างลง หยดยาหนึ่งหยดลงในช่องระหว่างเปลือกตาล่างกับลูกตา วันละ 5 ถึง 6 ครั้งค่ะ”
สวีตงเหลียนรับยามา “ครั้งละหนึ่งหยด วันละ 5 ถึง 6 ครั้ง ดี ๆ ข้าจะจดไว้”
พนักงานหยิบปากกาหมึกดำมาเขียนวิธีใช้ไว้บนกล่อง
สวีตงเหลียนอ่านหนังสือไม่ออก แต่จำตัวเลขได้ ช่วงนี้นางหัดอ่านเงินและคำนวณจากโต่วอิน ตัวเลขเหล่านี้จึงพอจำได้เป็นส่วนใหญ่