สวีตงเหลียนชะงักไปครู่หนึ่ง การระดมเงินบริจาคคือสิ่งใดกัน?
นางลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนถามว่า “เสี่ยวซู การระดมเงินบริจาคคืออะไรหรือ?”
“ก็คือเพื่อนร่วมงานของพวกเราร่วมกันบริจาคเงินให้หมู่บ้านของคุณครับ ถ้าคุณยินดี พวกเราก็สามารถเผยแพร่เรื่องราวของคุณกับหมู่บ้านลงบนแพลตฟอร์มระดมทุน เพื่อขอรับเงินบริจาคจากคนทั่วสังคมได้ครับ”
คราวนี้สวีตงเหลียนเข้าใจแล้ว ก็เหมือนผู้ใจบุญแจกโจ๊กแจกข้าวให้กิน
เพียงแต่คนยุคปัจจุบันไม่แจกโจ๊ก หากให้เงินแทน
ลึก ๆ แล้วสวีตงเหลียนจะไม่ซาบซึ้งใจได้อย่างไร
เสี่ยวซูเป็นหนุ่มหน้าตาดี ทั้งยังมีจิตใจเมตตา
ทว่าเวลานี้พวกนางไม่จำเป็นต้องรับเงินบริจาค ทุกคนในหมู่บ้านเถาฮวาสามารถหาเงินจากฝีมือของตน นางเองก็ยังไปขายผักป่าได้ ต่างพึ่งพาตนเองจนชีวิตค่อย ๆ ดีขึ้น
ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากได้ติดต่อและพูดคุยกับอวี๋ซู่ซู่บ่อยครั้ง สวีตงเหลียนก็ค่อย ๆ ตระหนักว่า คนยุคปัจจุบัน โดยเฉพาะคนหนุ่มสาว ล้วนใช้ชีวิตไม่ง่าย ต้องทำงาน ต้องเช่าบ้าน บางครั้งยังต้องส่งเงินกลับบ้านอีกด้วย
พวกเขาเพียงมีจิตใจดี มิใช่มีเงินเหลือจนไม่รู้จะใช้ที่ใด
นางจะไปเอาเปรียบพวกเขาได้อย่างไร
“เสี่ยวซู ข้าขอขอบคุณเจ้าและเพื่อนร่วมงานแทนทุกคนในหมู่บ้านของเรา ไม่ต้องระดมเงินบริจาคหรอก เก็บเงินไว้ใช้เองเถิด ซื้อของกินของใช้ดี ๆ ให้มากหน่อย ป้าสวีขาดเงินก็หาเองได้”
เมื่อได้ยินคำตอบนี้ เสี่ยวซูกับเพื่อนร่วมงานหลายคนต่างสบตากัน
ทุกคนคิดว่าป้าสวีกำลังฝืนทำเข้มแข็ง แต่ก็ยังเคารพการตัดสินใจของนาง จึงไม่ได้พูดอะไรต่อ
ทว่าผู้จัดการกลับเอ่ยขึ้นว่า “ขาเทียมที่ป้าสวีสั่งราคาปกติอยู่ที่ 7,000 หยวน หักเงินช่วยเหลือ 3,000 หยวนแล้ว ยังเหลืออีก 4,000 หยวน พวกเรามาระดมเงินช่วยกันสัก 1,000 หยวนเถอะ”
“ผมจำได้ว่าตอนป้าสวีเอาเงินให้พวกเราดู เงินในถุงของแกหนาประมาณ 4,000 หยวน ช่วยให้แกประหยัดได้ 1,000 หยวนก็ดี 1,000 หยวน”
ทุกคนช่วยกันรวบรวมเงิน คนละ 100 บ้าง 200 บ้าง สำหรับพวกเขาแล้ว เงินจำนวนนี้ก็แค่ค่าอาหารหม้อไฟมื้อหนึ่ง แต่คุณค่าของน้ำใจครั้งนี้มิอาจเทียบกับอาหารหม้อไฟมื้อหนึ่งได้