สวีตงเหลียนเท้าเอวทั้งสองข้าง จ้องพวกเขาเขม็ง
สวีตงเหลียนเลี้ยงลูกชายทั้งสามคนจนเติบใหญ่ ตอนเด็ก ๆ พวกเขาซุกซนก่อเรื่อง พอสวีตงเหลียนทำเสียงดุเข้าให้ ก็กลัวกันจนหงอ
อย่าเห็นว่าสวีตงเหลียนปกติอ่อนโยนและเรียบง่าย หากนางโกรธขึ้นมาจริง ๆ และเอาเรื่องเอาราวขึ้นมา แรงกดดันนั้นก็ทำให้คนหวาดหวั่นได้เช่นกัน
ยิ่งในสถานการณ์เช่นนี้ ทั้งสองคนเพิ่งนินทาคนลับหลัง แถมยังมีท่าทีรู้สึกผิดเพราะถูกจับได้คาหนังคาเขา
น้ำเสียงซักถามของสวีตงเหลียนจึงยิ่งเปี่ยมอำนาจ!
“คุณเป็นใครคะ?” หญิงสาวมองสำรวจนาง แล้วขยับหลบไปอยู่ข้างแฟนหนุ่มโดยไม่รู้ตัว
“ฉันก็คือป้าคนแก่ที่พวกเธอพูดถึงว่าบ้านนอก มีกลิ่นคนแก่ แถมยังมีพลังไม่ดีนั่นแหละ!” สวีตงเหลียนถลึงตา ไม่กะพริบแม้แต่น้อย ทั้งยังพูดชัดถ้อยชัดคำ
ท่าทางนั้นทำให้หญิงสาวตกใจจนดึงแฟนหนุ่มถอยหลังไปหลายก้าว
ชายหนุ่มมองสวีตงเหลียน พูดตะกุกตะกักว่า “พวกเรายังมีธุระ ขอตัวก่อนนะครับ”
พูดจบก็ขึ้นรถไฟฟ้า พาแฟนสาวจากไป
สวีตงเหลียนหันไปหาอวี๋ซู่ซู่ “ซู่ซู่ คราวหน้าถ้าพวกเขาพูดกับเธอแบบนี้อีก ก็บอกป้าสวี ป้าจะไปถึงบ้านพวกนั้นเอง”
เรื่องแบบนี้สวีตงเหลียนเคยทำมาแล้ว
ลูกชายคนรองของนางเก็บผลชาซานอยู่บนเขา คนจากหมู่บ้านข้างเคียงมาชิงของ แถมยังใช้ไม้กระบองฟาดศีรษะเขาจนเลือดไหลอาบ สวีตงเหลียนถือมีดฟืนเดินข้ามเขาไปลูกหนึ่ง ตามหาหมู่บ้านนั้นจนพบ แล้วชี้ประตูบ้านคนก่อเรื่องด่ากราด
ต่อให้เป็นคนชั่ว ก็ยังกลัวคนบ้าที่พร้อมสู้สุดชีวิต
ภายหลังเหลาหูพาชาวบ้านไปด้วย ทุกคนช่วยกันหนุนหลังสวีตงเหลียน เพื่อยุติเรื่อง ผู้ใหญ่บ้านอีกฝ่ายจึงออกหน้ามา คนในหมู่บ้านนั้นชดใช้เงินและคืนผลชาซานที่ถูกชิงไป
หลังจากนั้น พวกเขาก็ไม่กล้ารังแกเด็กทั้งสามคนของบ้านนางอีก
อวี๋ซู่ซู่ทำงานให้หมู่บ้านเถาฮวา ก็ถือเป็นคนของหมู่บ้านเถาฮวา เมื่อคนในหมู่บ้านของเราถูกรังแก สวีตงเหลียนย่อมพาความฮึกเหิมไปทวงความเป็นธรรมได้
“ป้าสวี”
อวี๋ซู่ซู่มองสวีตงเหลียน ดวงตาเริ่มแดงเรื่อ
“ป้าดีกับหนูจัง”
เธอกอดแขนสวีตงเหลียนไว้ สวีตงเหลียนปฏิบัติต่อเธอราวกับเป็นคนกันเอง