จู่ ๆ หลู่อี้เจ๋อก็ถูกหลินหร่านเรียกขึ้นมา เขาถึงกับทำตัวไม่ถูกด้วยความกระอักกระอ่วน
“ก็ไม่ได้ทำอะไรมากหรอก ผมแค่แจ้งข่าวให้ทราบเท่านั้น ถ้าไม่ได้หัวหน้าทีมหลิน ผมคงช่วยพวกคุณออกมาไม่ได้
จริง ๆ แล้วผมไม่ได้ทำอะไรเลย...”
จางฮวนกล่าวว่า “ขอบคุณนะ หัวหน้าหลู่”
จางฮวนคลายอ้อมแขนที่กอดหลินหร่านไว้ แล้วหันไปกล่าวขอบคุณหลู่อี้เจ๋ออย่างจริงใจ
หลู่อี้เจ๋อยิ่งลนลานกว่าเดิม
“ฮะ ๆ นี่เป็นสิ่งที่ผม...ควรทำอยู่แล้ว ครั้งก่อนคุณก็ช่วยผมไว้ไม่ใช่เหรอ?”
จางฮวนขมวดคิ้ว ก่อนถามอย่างลังเลว่า “ฉันเคยช่วยคุณด้วยเหรอ?”
หลู่อี้เจ๋อรีบตอบเมื่อได้ยินว่า “เคยสิ จำได้ไหมว่าครั้งหนึ่งเราเคยทำภารกิจด้วยกัน ของผมตก แล้วคุณก็ช่วยเก็บขึ้นมาให้ไม่ใช่เหรอ?”
จางฮวนมีสีหน้าสับสน
เห็นได้ชัดว่าเธอลืมเรื่องนี้ไปแล้ว
“ฉันเคยทำภารกิจกับหัวหน้าหลู่ด้วยเหรอ? เรื่องเกิดขึ้นเมื่อไหร่กันนะ?
ช่วงนี้ความจำฉันไม่ค่อยดี นึกไม่ออกแล้ว”
หลู่อี้เจ๋อกล่าวว่า “จำไม่ได้ก็ปกติ เรื่องมันผ่านมาตั้งหลายเดือนแล้ว”
หลินหร่านมองภาพตรงหน้าอยู่ข้าง ๆ แล้วอดขำไม่ได้
ไม่คิดเลยว่าพี่ฮวนที่ชาติก่อนครองตัวเป็นโสดมาตลอด ชาตินี้จะมีดอกท้อผลิบานขึ้นมา
ดูท่าทางของหลู่อี้เจ๋อแล้ว เห็นได้ชัดว่าเขาตกหลุมรักเข้าให้แล้ว
แถมยังเป็นรักข้างเดียวเสียด้วย
ที่จริงหลู่อี้เจ๋อก็เป็นคนดีมาก
ทั้งฉลาด กล้าหาญ และมีจิตใจดี มีความยุติธรรม