หลังจากชายคนนั้นกลายเป็นซอมบี้ ชายสวมเสื้อกาวน์ที่เพิ่งปรับขนาดยาใหม่ก็ฉีดยาเข้าไปในร่างซอมบี้ตัวใหม่ที่ยังสดอยู่
เหมือนซอมบี้ตัวก่อน มันสงบนิ่งอยู่ได้ราวครึ่งนาที
ชายสวมเสื้อกาวน์พูดอย่างเย็นชาว่า “จดไว้ ขนาดยานี้ก็ยังไม่ถูก”
“ครับ”
“ตัวทดลองหมดแล้ว แจ้งคนข้างนอกให้ส่งคนเข้ามาอีกชุด”
“ครับ”
สิ้นเสียง ชายสวมเสื้อกาวน์อีกคนก็สั่งให้คนข้างนอกส่งตัวทดลองเข้ามาอีกชุด
หลินหร่านรู้ว่าตัวทดลองที่พวกเขาพูดถึงน่าจะเป็นคนเป็น ๆ
ไอ้สารเลวพวกนี้ถึงกับเปลี่ยนคนเป็น ๆ ที่ปกติดีให้กลายเป็นซอมบี้ เพื่อนำมาทดลองหาขนาดยาของอะไรสักอย่าง
ตกลงพวกมันกำลังทำบ้าอะไรกันแน่
เป็นงานวิจัยอะไรเกี่ยวกับไวรัสเอ็กซ์อีกหรือเปล่า?
แต่การวิจัยไวรัสเอ็กซ์ไม่ใช่ทำกับคนเป็นหรอกหรือ? เริ่มเอามาทดลองกับซอมบี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน
ทั้งสามซ่อนตัวอยู่ในมืดนอกห้องกระจก
คนข้างในมองไม่เห็นพวกเขา
ในเมื่อมาแล้ว หลินหร่านก็ทำใจอยู่ต่อ คอยดูให้รู้กันว่าคนพวกนี้กำลังวิจัยเรื่องบ้าอะไรกันแน่
อีกอย่าง ต่อให้พวกเขาอยากเดินต่อก็ทำไม่ได้ เพราะข้างหน้ามีประตูอีกบาน
คีย์การ์ดที่มีอยู่เปิดประตูบานนี้ไม่ได้
นอกจากจะทุบห้องทดลองกระจกใสตรงหน้าให้แตก แล้วเข้าไปจากทางนั้น
แต่หลินหร่านสงสัยมากว่า จางฮวนกับพวกถูกพาตัวเข้ามาเพื่อเป็นตัวทดลองตามที่ว่า
“ตัวทดลองล่ะ?”
ชายสวมเสื้อกาวน์ถาม
“ใกล้มาแล้วครับ พวกเขาบอกว่าเพิ่งจับตัวทดลองมาได้ชุดหนึ่ง พอฆ่าเชื้อเสร็จก็จะส่งมาให้”