ลั่วซิงซิงร้อนใจขึ้นมาแล้ว “พ่อ คืนน้ำให้เขาไปเถอะ”
พ่อของลั่วขมวดคิ้ว พูดอย่างดุดันว่า “คืนอะไรล่ะ ฉันกับแม่แกกำลังจะกระหายน้ำตายอยู่แล้ว โชคดีที่เพื่อนของเซียงซือเอาน้ำช่วยชีวิตมาให้ แกจะให้ฉันคืนเขาไป นี่คิดจะฆ่าพวกเราหรือไง ลูกอกตัญญูอย่างแก ฉันจะตีแกให้ตาย!”
ลั่วซิงซิงรีบยกมือปิดหน้า เธอกลัวจริง ๆ ว่าจะถูกเขาตีอีก มันเจ็บมาก
“ที่รัก จะลงไม้ลงมือได้ยังไง ซิงซิงไม่เชื่อฟังก็ช่างเถอะ เซียงซือของเรากตัญญูจะตาย เธอต้องยอมเป็นเพื่อนกับหนุ่มหล่อคนนี้แน่ วางใจเถอะ”
หญิงสาวที่เดินบิดเอวเข้ามาโอบพ่อของลั่ว ก่อนเลิกคิ้วมองลั่วเซียงซือ
ลั่วเซียงซือเม้มริมฝีปากซีดเผือด ในที่สุดก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา “โทรศัพท์ยังมีแบตเหลืออยู่นิดหน่อย ถ้าอยากเพิ่มเพื่อนก็เพิ่มเถอะ”
ชายคนนั้นได้ยินแล้วก็ยิ้มกว้าง “ฮ่า ๆ คุณลุงคุณป้าสอนลูกสาวเก่งจริง ๆ ผมชื่อหวงต๋า ทุกคนเรียกผมว่าพี่หวง มีเรื่องอะไรก็มาหาผมได้เลย”
“แน่นอน ๆ แวะมาเที่ยวบ่อย ๆ นะ”
สองสามีภรรยาไม่รู้สึกละอายใจเลยสักนิด พวกเขากอดขวดน้ำแร่ไว้ ไม่สนว่ามันจะสกปรก ต่างผลัดกันดื่มคนละอึกจนหมดขวด
ติ๊ง—
ลั่วเซียงซือถูกชายคนนั้นขอเพิ่มเพื่อนในวีแชตจนได้ ตอนเดินจากไป เขายิ้มพลางพูดว่า “สาวสวย อย่าบล็อกผมล่ะ ถ้าว่างเมื่อไรผมจะแวะมาเล่นด้วย”
แววตาของชายคนนั้นเต็มไปด้วยการข่มขู่ที่แฝงเจตนาร้าย พูดจบก็เดินไปหาพ่อของลั่วกับคนอื่น ๆ ไม่รู้ว่าพวกเขาคุยอะไรกัน
คนรอบข้างเห็นเรื่องครึกครื้นทางนี้กันหมด เดิมทีมีคนใจดีคิดจะเข้าไปยุ่ง แต่ใครจะรู้ว่าขนาดพ่อแท้ ๆ ยังไม่สนใจ พวกเขาจึงไม่อยากเข้าไปพัวพัน ได้แต่ยืนดูเรื่องสนุกเท่านั้น