หลินเจ๋อถามอย่างตกใจ “อะไรนะ? สูงขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“อย่างน้อยอุณหภูมิก็ยังต่างกันอยู่ กลางคืนที่ไม่มีแดด อุณหภูมิอาจลดลงเหลือ 40 องศาได้ ทุกคนยังพอมีเวลาหายใจหายคอบ้าง แต่ตอนนี้อากาศผิดปกติเกินไป นี่คือคลื่นความร้อนรุนแรงจริง ๆ ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป น้ำในแม่น้ำจะแห้งเหือดในไม่ช้า”
หลินเจ๋อใจหายวาบ “แล้วจะเกิดอะไรขึ้น?”
“ถ้าแม่น้ำไม่มีน้ำ ระบบผลิตไฟฟ้าจะล่มก่อน จากนั้นไฟฟ้าจะดับเป็นวงกว้างทั่วโลก ผู้คนจะตายมากขึ้น เพราะงั้นเราต้องรีบขุดหลุมทำกับดัก ต่อให้ชาวบ้านแถวนี้ขุดห้องใต้ดินกันไว้แล้ว ก็ทนอยู่ได้ไม่นานหรอก”
“อากาศที่ไม่มีความต่างของอุณหภูมิ ต่อให้อยู่ในห้องใต้ดินก็ทรมานมาก”
“ถึงตอนนั้น บ้านหลังใหญ่หรูหราที่ติดเครื่องปรับอากาศเต็มไปหมดของเรา จะกลายเป็นของที่ทุกคนหมายปอง เพราะงั้นต้องรีบทำกับดักเดี๋ยวนี้”
หลินเจ๋อเกาหัว “แต่บนกำแพงของเรามีรั้วไฟฟ้าไม่ใช่เหรอ?”
พ่อหลินตบกบาลหลินเจ๋อฉาดหนึ่ง “ไอ้ลูกโง่เอ๊ย รั้วไฟฟ้ากันคนได้แค่บางส่วน แต่กันทุกคนไม่ได้หรอก โดยเฉพาะพวกที่ไม่กลัวตาย คนที่หมดหนทางแล้วน่ะ
แกน่ะหุบปากแล้วฟังพี่สาวแก ตั้งใจขุดหลุมไป”
หลินเจ๋อทำหน้าหงอย “รู้แล้วครับ พ่อ”
เฮ้อ
หลินเจ๋อรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนอาภัพจริง ๆ
กลางวันต้องขุดหลุมในมิติส่วนตัว กลางคืนยังต้องมาขุดหลุมในลานบ้านตัวเองอีก แต่เพื่อความปลอดภัยของทุกคนในครอบครัว ต่อให้ต้องขุดลานบ้านจนโล่งเตียนเขาก็ยอม
ก็ใครใช้ให้เขาเป็นเสาหลักของบ้านล่ะ?
เมื่อเทียบกับพวกหลินหร่านที่กลัวร้อน ดูเหมือนต้าหวงจะปรับตัวได้ดีกว่า