ลั่วเซียงซือมองเย่หนิงที่กำลังช่วยพูดแทนตัวเองอย่างพึงพอใจ หากถูกคนที่ชอบพูดแบบนี้ใส่ หลินหร่านคงโมโหแทบตายแน่
คำพูดของเย่หนิงทำให้หลายคนรู้สึกเห็นด้วย กระแสในกลุ่มจึงพลิกผันอย่างรวดเร็ว ทุกคนเริ่มหันไปตำหนิหลินหร่านอีกครั้ง
ข้อความในกลุ่มเริ่มเปลี่ยนเป็นทำนองว่าหลินหร่านชอบอวดดี ชอบวางท่า ไม่รู้จักถ่อมตัว และไร้ความเห็นอกเห็นใจ
ถึงขั้นมีแฟนคลับหมายเลขหนึ่งกับหมายเลขสองของลั่วเซียงซือออกมาปกป้องเธอ เริ่มถามไถ่ว่าเทพธิดาของพวกเขาหิวโหยหรือไม่ และยังปลอดภัยดีอยู่ในลานจอดรถใต้ดินหรือเปล่า
ลั่วเซียงซือมองข้อความในกลุ่ม ปลายนิ้วขยับเล็กน้อย รู้สึกว่าถึงเวลาที่เธอควรออกโรงแล้ว
หลินหร่านเองก็เห็นกระแสในกลุ่มที่เปลี่ยนไป
เธอเดาสีหน้าและปฏิกิริยาของลั่วเซียงซือตอนนี้ได้ไม่ยาก เธอรู้จักผู้หญิงคนนี้ดีเกินไป เมื่อก่อนหลินหร่านไม่เคยคิดจะใส่ใจ แต่ตอนนี้ว่างพอดี จะหาเรื่องกวนประสาทอีกฝ่ายสักหน่อยก็ไม่เป็นไร
วิธีรับมือพวกชอบทำตัวใสซื่อแบบนี้ที่ดีที่สุด ก็คือใช้มารยาเอาชนะมารยา
หลินหร่านอมยิ้ม พลางเปิดแป้นพิมพ์ในโทรศัพท์ “อุ๊ย ขอโทษจริง ๆ นะทุกคน ฉันส่งข้อความผิด ที่จริงตั้งใจจะส่งให้น้องชาย ไม่คิดว่าจะส่งเข้ามาในกลุ่มนี้”
“ขอโทษจริง ๆ โดยเฉพาะเพื่อนลั่วเซียงซือ ถ้าเพื่อนเย่หนิงไม่แท็กฉัน ฉันคงไม่รู้เลยว่าตัวเองทำผิดพลาดใหญ่หลวงขนาดนี้”
“ฉันไม่คิดเลยว่าเธอจะไม่มีข้าวกิน แถมยังต้องทนหิวอยู่ในลานจอดรถใต้ดิน บ้านเธอไม่ได้อยู่ในหมู่บ้านหรูเหรอ ที่นั่นไฟดับด้วยหรือไง นิติบุคคลไร้ความรับผิดชอบเกินไปแล้ว”