สิ้นเสียงเด็กชาย ถนนที่เมื่อครู่ยังว่างเปล่าก็ปรากฏซอมบี้ชายหญิงสี่ตัวขึ้นมา เป็นผู้ชายสอง ผู้หญิงสอง
หากสังเกตให้ดี จะเห็นว่าซอมบี้สองตัวในนั้นยังหนุ่มสาว ส่วนอีกสองตัวอายุมากแล้ว
ชายหัวโล้นมองไปยังพวกมัน แล้วก็สังเกตเห็นความแตกต่างระหว่างซอมบี้กลุ่มนี้กับพวกที่อยู่บนถนนเมื่อครู่
ระดับของพวกมันสูงกว่าอย่างเห็นได้ชัด ทั้งยังเคลื่อนไหวรวดเร็วกว่ามาก ไม่นานซอมบี้ทั้งสี่ก็ล้อมพวกเขาไว้
เด็กชายเอียงคอ พูดกับซอมบี้ทั้งสี่ด้วยเสียงนุ่มนิ่มว่า “คุณปู่คุณย่า พ่อแม่ครับ เธอรังแกผม พวกคุณต้องแก้แค้นให้ผมนะ”
“ฮึ่ม—”
สิ้นเสียงเด็กชาย ซอมบี้ทั้งสี่ก็พุ่งเข้าโจมตีเฉียวเยว่
ชายหัวโล้นเห็นท่าไม่ดี จึงคว้ามือเฉียวเยว่เตรียมหนี
ยัยตัวแสบคนนี้ไปก่อเรื่องกับรังซอมบี้เข้าแล้วหรือไง
ซอมบี้ทั้งสี่กำลังจะสัมผัสตัวเฉียวเยว่ ทันใดนั้นหมอกสีดำก็ลอยฟุ้งขึ้นรอบด้าน พอมองอีกครั้ง บริเวณที่เฉียวเยว่ยืนอยู่เมื่อครู่ก็ไม่เหลือเงาคนแล้ว
“คุณปู่คุณย่า พ่อแม่ครับ เธอหนีไปแล้ว!”
เด็กชายตะโกนอย่างเดือดดาล
ซอมบี้ทั้งสี่เองก็ดูจะทำอะไรไม่ถูก
ทันใดนั้น เสียงใสกังวานก็ดังขึ้นจากด้านหลังเขา “ฉันไม่ได้หนีสักหน่อยนะ น้องชาย”
เด็กชายหันขวับไปอย่างดีใจ แล้วก็เห็นเฉียวเยว่แค่ย้ายไปยืนอยู่ด้านหลังเขาเท่านั้น
เธอกอดตุ๊กตาไว้แนบอก รอยยิ้มไร้เดียงสาแต่งแต้มเต็มใบหน้า
“เมื่อกี้เธอคิดจะฆ่าฉันใช่ไหม?”