“ใช่สิ เธอจับได้แล้วนี่นา”
หลินหร่านหัวเราะอย่างเบิกบาน มองเฉียวเยว่ราวกับกำลังมองดอกไม้สีขาวแสนโง่เขลาดอกหนึ่ง
“น่าเสียดายที่เธอรู้ตัวช้าเกินไป”
“ไม่ช้า!”
เฉียวเยว่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่หยิบตุ๊กตาออกมาจากมิติส่วนตัวอีกตัว ขณะพูดเธอก็บีบหัวของมันจนแหลกอย่างแรง
น่าเสียดายที่หลินหร่านตรงหน้าเธอยังคงยืนอยู่ที่เดิมอย่างสบายอารมณ์
ท่าทางที่มองเธอราวกับกำลังมองตัวตลก
“ยังเป็นภาพลวงตาอีกเหรอ? เป็นไปได้ยังไง หลินหร่าน เธออยู่ที่ไหน? ออกมาให้ฉันฆ่าเดี๋ยวนี้!”
เฉียวเยว่กรีดร้องอย่างเสียสติ กวาดตามองรอบด้านที่ว่างเปล่าด้วยความหวาดกลัว
น่าเสียดายที่หลินหร่านหมดความอดทนแล้ว ไม่คิดจะเล่นกับเธอต่อ
ตูม—
สายฟ้าสายหนึ่งฟาดลงมาจากฟากฟ้า บนพื้นพลันมีศพไหม้เกรียมเพิ่มขึ้นมาหนึ่งร่าง
“สาวน้อยโง่เขลา ฉันอยู่นี่ไง ทำไมถึงมองไม่เห็นล่ะ”
ก่อนตาย เฉียวเยว่หลุดออกจากภาพลวงตา
ถึงได้รู้ว่าที่จริงหลินหร่านยืนอยู่ข้างตัวมาตลอด
เพียงแต่เธอโง่เกินไป จึงไม่เห็นอยู่ร่ำไป
ไม่ยอมใจจริง ๆ
เฉียวเยว่นอนตายตาไม่หลับอยู่บนพื้น สิ่งของมากมายจากมิติส่วนตัวของเธอกระจัดกระจายออกมารอบตัว
หลินหร่านพบว่า นอกจากเสบียงของใช้ทั่วไปแล้ว ในกองนั้นยังมีตุ๊กตาหลากหลายชนิดอีกเป็นจำนวนมาก
สิ่งที่ทำให้เธอขนลุกที่สุดคือตุ๊กตาที่ทำจากร่างคนจริง ๆ หลายสิบตัว
ในบรรดาคนเหล่านั้นมีทั้งชายหญิง เด็กและคนแก่
กระทั่งมีทารกน่ารักอยู่หลายคน
พวกเขาถูกเฉียวเยว่ฆ่าตาย จากนั้นเธอก็ใช้วิธีการบางอย่างทำให้พวกเขากลายเป็นตุ๊กตาจริง ๆ แล้วเก็บไว้ในมิติส่วนตัว