พ่อหลินเห็นหลินหร่านกับคนอื่น ๆ เดินเข้ามา ก็พูดอย่างยินดีว่า “หร่านหร่าน ของที่เธอกับเสี่ยวเจ๋อซื้อเมื่อวานขนลงไปไว้ในโกดังหมดแล้วนะ
พ่อเช่ารถบรรทุกมา เดี๋ยวพ่อจะขับวนแถวนี้สักสองสามรอบบังตาคนอื่นไว้ เธอก็แอบเก็บของในโกดังเข้าไปในมิติส่วนตัวก็พอ”
หลินหร่านยกนิ้วโป้งให้พ่อจากใจ
ขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ด พ่อคิดรอบคอบจริง ๆ
หลินเจ๋อเคี้ยวตีนไก่พะโล้อยู่ข้าง ๆ พลางช่วยชมว่า “ก็แน่สิ พ่อเป็นเสาหลักของบ้านเราเลยนะ ทีมขนของมืออาชีพก็พ่อเป็นคนหาให้ คนทั่วไปคิดไม่ถึงหรอก ผมยังคิดอยู่เลยว่าเพื่อความปลอดภัย เราน่าจะขนกันเอง”
“แต่ถ้ามีแค่เราสองคน ของตั้งเยอะขนาดนี้คงขนกันจนฟ้าดินสลาย พ่อเราฉลาดกว่าเยอะ คนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาก็ย่อมมีประสบการณ์มากกว่าเราน่ะสิ แป๊บเดียวก็คิดทางแก้ได้แล้ว”
“อีกอย่าง บ้านเราก็ขายได้แล้วนะ บ้านชั้นเดียวขนาด 160 ตารางเมตร มี 4 ห้องนอน ราคา 16 ล้าน ตอนพ่อได้ยินราคาประเมินก็กดลงไปอีกล้าน บอกให้นายหน้าขายให้ไวที่สุด
นายหน้าตกลงทันที บอกว่าบริษัทจะซื้อไว้เองในราคานี้ ตอนนี้พวกเขากลับไปหาเงินกันแล้ว พรุ่งนี้ก็น่าจะปิดการขายได้”
“พ่อเราจัดการงานเก่งสุด ๆ เลยเนอะ คุณนายอัน ไม่อย่างนั้นจะเป็นคุณได้ยังไงที่เลือกสามีเก่งขนาดนี้ ดูท่านประธานหลินสิ ยอดเยี่ยมจริง ๆ”
“ฮ่า ๆ ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก!”
พ่อหลินถูกลูก ๆ ชมเสียจนหน้าแดงด้วยความภาคภูมิใจ