หลินหร่านหันไปมอง ก็เห็นหลินเจ๋อถือก้อนอิฐสีทองอร่ามอยู่ในมือ
รูปร่างแบบนี้ สีสันแบบนี้ ไม่ใช่แท่งทองคำหรอกหรือ?
“เสี่ยวเจ๋อ สำเร็จเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”
“จะใช่ทองคำแท่งหรือเปล่า ถามผมสิ ผมถนัดเรื่องนี้ ลองกัดดูก็รู้แล้ว”
ตั้งแต่หลินเจ๋อหยิบทองคำแท่งออกมา หัวใจของพ่อหลินก็เต้นแรงด้วยความตื่นเต้น เขายื่นมือสั่นเทาออกไปก่อนหลินหร่าน แล้วกัดลงไปหนึ่งคำท่ามกลางสายตาคาดหวังของทุกคน
จากนั้นบนทองคำแท่งก็มีรอยฟันสองแถวปรากฏขึ้นจริง ๆ
พ่อหลินมองรอยฟันบนแท่งทองอย่างตื่นเต้นแล้วพูดว่า “ผมลองแล้ว นี่...นี่เป็นทองคำแท่งจริง ๆ”
สิ้นเสียง ทุกคนต่างหันไปมองหลินเจ๋อพร้อมกัน
แววตาของพวกเขาเป็นประกาย ราวกับกำลังมองไก่ที่ออกไข่ทองคำได้
ไม่สิ ไก่ที่ออกภูเขาทองคำได้ต่างหาก
หลินหร่านถูมือด้วยความตื่นเต้นแล้วพูดว่า “น้องชายคนเก่งของพี่ ทำไมถึงเก่งขนาดนี้ล่ะ? เอ้า สร้างทองคำแท่งให้พี่อีกแท่งสิ”
แม่หลินหัวเราะคิกคัก “ลูกชายคนเก่งของแม่ แม่ไม่เอาทองคำแท่งหรอก อยากได้ภูเขาทองคำ ได้ไหมจ๊ะ?”
พ่อหลินกอดหลินเจ๋อแล้วหอมแก้มไปหนึ่งที “เจ้าตัวน้อยแสนดีของพ่อ พ่อก็อยากได้ภูเขาทองคำเหมือนกัน เร็วเข้า ใช้พลังพิเศษของลูกต่อเลย บ้านเราจะรวยหรือไม่ก็ต้องฝากไว้กับลูกแล้ว”
หลินเจ๋อกลืนน้ำลายอย่างประหม่า ท่ามกลางสายตาวาววับเกินพอดีของทุกคน
“ผมจะพยายามครับ แต่ตอนเพิ่งสร้างทองคำแท่งเมื่อกี้ ผมสังเกตว่าอนุภาคทองคำในอากาศที่ควบคุมได้มีไม่มากนัก พอทำไปเรื่อย ๆ ความเร็วในการสร้างก็ช้าลงเรื่อย ๆ ถ้าอยากได้ภูเขาทองคำคงยากหน่อยนะครับ”