หลินหร่านตื่นขึ้นมาเอง หลังจากนอนหลับสนิทตลอดคืน
ตอนเธอลุกจากเตียง พ่อหลินยังหลับอยู่ ส่วนในห้องรับแขกก็ไม่มีใคร
เธอหยิบเสี่ยวหลงเปาหนึ่งเข่งกับน้ำนมถั่วเหลืองสองแก้วออกมาจากมิติส่วนตัว อุ่นแล้วกินเป็นอาหารเช้า พอกินเสร็จก็ยืนมองเมฆที่ลอยเคลื่อนอยู่บนขอบฟ้าอย่างสบายอารมณ์ในสวน สภาพแวดล้อมของหมู่บ้านวิลล่าระดับสูงแห่งนี้ดีจริง ๆ
หลินหร่านไม่ทันสังเกตว่า ระหว่างที่เธอกำลังชมทิวทัศน์ ก็มีคนกำลังมองเธออยู่เช่นกัน
เจียงเฉินยืนอยู่บนระเบียงห้องนอน จ้องเด็กสาวที่อยู่ชั้นล่างซึ่งงดงามราวกับภูตน้อย
ทำไมเขาถึงฝันประหลาดขนาดนั้นนะ? ในฝัน พวกเขาร่วมเป็นร่วมตาย เขากับเธอช่วยกันส่งคนที่เคยทำให้พวกเขาผิดหวังไปตายในกองเพลิงครั้งนั้น
“เราเคยรู้จักกันมาก่อนไหม?”
หลินหร่านกำลังถือกาแฟที่เพิ่งชงเสร็จเตรียมจะจิบ จู่ ๆ ก็ได้ยินคำถามนี้
เธอหันไปมอง เห็นเจียงเฉินในชุดเรียบง่าย เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงขายาว แต่ยังดูสูงศักดิ์อย่างยิ่ง เมื่อครู่เขาถามเธอหรือว่าพวกเขาเคยรู้จักกันมาก่อนไหม?
ทำไมถึงถามแบบนั้น?
หลินหร่านส่ายหน้าเบา ๆ “คนโดดเด่นอย่างคุณเจียง ถ้าฉันเคยรู้จักก็คงไม่มีทางลืมแน่ น่าเสียดายที่เมื่อก่อนเราไม่เคยรู้จักกันค่ะ”
ใช่แล้ว ชาตินี้พวกเขายังไม่รู้จักกัน
เมื่อได้ยินคำตอบ เจียงเฉินกลับรู้สึกผิดหวังอยู่ลึก ๆ
ที่แท้พวกเขาไม่เคยพบกันจริง ๆ
“ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้เราก็รู้จักกันแล้ว ยินดีที่ได้พบคุณครับ” เจียงเฉินไม่เคยรู้มาก่อนว่าตัวเองก็พูดแบบนี้เป็นด้วย