หลินหร่านกลับมาถึงเมืองอวิ๋นตูอีกครั้งในอีกหนึ่งเดือนให้หลัง
ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เธอกับหลินเจ๋อเดินทางไปทั่วประเทศ แวะตระเวนกว้านซื้ออาหารขึ้นชื่อและสิ่งของจำเป็นจากแต่ละพื้นที่ อะไรอร่อย อะไรดื่มแล้วชื่นใจ อะไรสนุก พวกเธอกว้านเก็บมาจนหมด
ตอนแรกยังกลัวว่ามิติส่วนตัวจะไม่กว้างพอ แต่ครึ่งเดือนก่อน พลังมิติของเธอกลับเลื่อนขึ้นอีก 1 ระดับ พลังมิติระดับ 6 ทำให้มิติส่วนตัวขยายใหญ่ขึ้นเป็นเท่าตัว ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็เก็บเข้าไปได้ทั้งหมด
คราวนี้เธอกลับมาเพื่อรับอาวุธที่อู๋ต้าห่ายเตรียมไว้ให้พวกเขา
หลินหร่านกับพ่อหลินไปหาอู๋ต้าห่าย รับอาวุธกับน้ำมันเบนซินมาแล้ว จึงกลับมายังบ้านในป่านซานอวิ๋นซู่อีกครั้ง
วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ เจียงเฉินมีเวลาว่างอยู่บ้านอย่างหาได้ยาก เขาเพิ่งยกกาแฟที่ชงเสร็จขึ้นมา ก็ได้ยินเสียงรถเบรกจากบ้านข้าง ๆ
เขาพุ่งออกจากบ้านไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ต่อให้กาแฟร้อนจัดหกใส่มือก็ยังไม่รู้ตัว
ที่จอดรถของวิลล่าพวกหลินหร่านอยู่ตรงประตูใหญ่ พอจอดรถเรียบร้อย เธอก็กระโดดลงจากที่นั่งคนขับของรถออฟโรด
แสงแดดยามบ่ายส่องลงบนปลายผมของเธอ เผยให้เห็นกลิ่นอายวัยเยาว์ ในฐานะผู้มีพลังพิเศษ เธอรับรู้สภาพแวดล้อมรอบตัวได้อย่างเฉียบไว ทันทีที่ลงจากรถก็สัมผัสได้ว่ามีสายตาร้อนแรงคู่หนึ่งจับจ้องร่างเธอไม่วาง
เธอหันกลับไปมองตามทิศทางของสายตานั้น อยากรู้ว่าคนที่เสียมารยาทเช่นนี้เป็นใคร