เจียงเฉินมองไปยังทิศทางที่ซอมบี้ระดับสูงหายลับไป ก่อนจะถอนหายใจยาว
ตัวนี้น่าจะเป็นซอมบี้ระดับสาม ที่แท้ก็แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ รู้ตัวว่าท่าไม่ดีแล้วยังฉลาดพอจะหนีอีกด้วย
เจียงเฉินเช็ดเลือดบนใบหน้า นั่นเป็นแผลที่ถูกซอมบี้ตัวเมื่อครู่ขว้างก้อนหินใส่
พวกมันวิวัฒนาการเร็วขนาดนี้ได้อย่างไร แล้วเริ่มปรากฏตัวตั้งแต่เมื่อไรกัน
ช่างเถอะ เขาต้องรีบกลับไปเดี๋ยวนี้
“เมี้ยว~”
ลูกแมวลายด่างขาวดำส่งเสียงร้องอย่างน่าสงสารอยู่ข้างเท้าของเจียงเฉิน ตัวมันดูผอมแห้งและเล็กนิดเดียว คงไม่พอให้ซอมบี้ตัวนั้นเคี้ยวด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่ามันจับลูกแมวมาเพื่ออะไร
พามันไปด้วยดีกว่า อย่างไรก็เป็นหนึ่งชีวิต
อีกอย่าง พอไปถึงเมืองชิงสุ่ย มันก็จะได้อยู่เป็นเพื่อนคุณปู่ด้วย
“เจ้าเหมียวน้อย อยากไปกับฉันไหม” เจียงเฉินย่อตัวลงถามอย่างอ่อนโยน
ราวกับสัมผัสได้ถึงความหวังดีของเจียงเฉิน ลูกแมวน้อยเอาหน้ามาถูขาเขา
เขาอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นจากพื้น “งั้นกลับบ้านกับฉันนะ พอไปถึงหมู่บ้านแล้วต้องช่วยฉันจับหนูด้วยล่ะ”
“เมี้ยว~”
ลูกแมวน้อยร้องตอบ ราวกับรับปากเจียงเฉิน
เจียงเฉินไม่รู้เลยว่า ในความมืดมีดวงตาสีแดงคู่หนึ่งจับจ้องเขาอยู่ตลอดเวลา
ในดวงตาของซอมบี้ระดับสามที่มองเจียงเฉินพาลูกแมวจากไป ค่อย ๆ ปะทุความเคียดแค้นอย่างรุนแรง มนุษย์คนนี้ต้องตาย
กว่าจะหาลูกแมวตัวนั้นเจอไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
มันเป็นสัตว์กลายพันธุ์ที่หายากมาก เขาสัมผัสได้ว่าแก่นคริสตัลในสมองของมันเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง เชื่อว่าถ้าได้กินมันเข้าไป ตนจะเลื่อนระดับได้ทันที ไม่สิ บางทีอาจเลื่อนได้ถึงสองระดับ