เสบียงทั้งหมดในเขตคลังสินค้าถูกเจียงเฉินเก็บเข้าไปในมิติส่วนตัวของลูกประคำจนหมด ตอนนี้แค่เขากับคุณปู่อยู่ไปทั้งชีวิตโดยไม่ต้องทำอะไรก็ยังมีเสบียงเหลือเฟือ
เจียงเฉินเหลือบมองนาฬิกาบนข้อมือ ตีสองครึ่ง
กะเวลาแล้ว ถ้ารีบหน่อย คืนนี้ก็พาคุณปู่กลับไปถึงบ้านที่เมืองชิงสุ่ยได้
แต่ยังมีปัญหาสุดท้ายที่ต้องจัดการ
เจียงเฉินมองไปยังความมืดมิดเบื้องหลัง สีหน้าหล่อเหลาของเขาเย็นชาเคร่งขรึม
“ตามฉันมานานขนาดนี้แล้ว ออกมาเถอะ”
ยามตีสองกว่าในเขตคลังสินค้าเงียบเสียจนไม่ได้ยินแม้แต่เสียงแมลง เจียงเฉินรออยู่ครู่หนึ่ง รอบข้างยังคงเงียบกริบ ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดมา
ราวกับในความมืดมิดไม่มีอะไรอยู่จริง ๆ
เจียงเฉินหัวเราะเย็นชา “ในเมื่อไม่อยากออกมา งั้นฉันไปล่ะ”
สิ้นเสียง ก็มีเสียงกรอบแกรบดังมาจากความมืด
เจียงเฉินรู้สึกถึงความผิดปกติ รีบถอยหลังไปหลายก้าว
ที่แท้เจ้าสิ่งนั้นไม่ได้ไม่อยากออกมา แต่มันกำลังรอให้พวกนี้มาถึงต่างหาก
ฝูงซอมบี้ที่กินอิ่มดื่มเต็มท้องกรูกันเข้ามา เจียงเฉินกำดาบถังแน่น
“มาพอดี วันนี้ฉันจะกำจัดพวกแกแทนฟ้าเอง”
“หยุดนิ่ง”
พลังพิเศษควบคุมเวลาทำงาน ฝีเท้าของเหล่าซอมบี้ที่กำลังกรูเข้ามาถูกเจียงเฉินหยุดไว้
ดาบถังในมือฟันลงฉับ ๆ ซอมบี้แถวหน้าหลายตัวถูกฟันหัวขาด
เจียงเฉินยังสังเกตเห็นด้วยว่า ในหัวที่ตกอยู่บนพื้นมีแก่นคริสตัลเหมือนที่พูดถึงกันในเกมจริง ๆ