เจียงเฉินฝืนยิ้มพลางส่ายหน้า เมื่อถูกซอมบี้ข่วนก็ไม่มียารักษา
บรรยากาศเศร้าสร้อยแผ่ปกคลุมไปทั่วรถ แม้แต่ลูกแมวในอ้อมแขนของคุณปู่เจียงก็เหมือนจะรับรู้ถึงบางอย่าง มันปีนไปข้างแขนที่บาดเจ็บของเจียงเฉิน แล้วเริ่มเลียแผลให้เขา
สัมผัสอ่อนนุ่มจากปลายลิ้นของลูกแมวทำให้เจียงเฉินหันกลับมา
เขาเห็นเจ้าตัวเล็กกำลังเลียแผลสีดำ เจียงเฉินจึงรีบคว้าลูกแมวออกจากตัวแล้ววางลงบนตักคุณปู่
“เหมียว~ เหมียว~ เหมียว~”
ลูกแมวดิ้นขลุกขลัก ยังอยากกลับไปหาเขา
“คุณปู่ อุ้มมันไว้ให้ดี อย่าให้เข้ามาใกล้ แผลของผมมีพิษ”
เจ้าตัวเล็กนี่ใจกล้าเกินไปแล้ว จะมาเลียแผลเขาสุ่มสี่สุ่มห้าได้ยังไง
เจียงเฉินมองลูกแมวอย่างกังวล ไม่รู้ว่าพิษจากแผลจะติดต่อไปถึงมันหรือเปล่า หวังว่าจะไม่เป็นแบบนั้น
ยิ่งเข้าใกล้จุดหมาย เจียงเฉินก็ยิ่งปวดทรมานในหัว
เหมือนมีบางสิ่งแปลกปลอมแทรกซึมเข้ามาในร่างกาย เจียงเฉินหายใจลำบาก ชีวิตทั้งชีวิตฉายย้อนผ่านความคิดราวกับภาพในตะเกียงหมุน
ทุกอย่างจะจบลงแค่นี้หรือ
เจียงเฉินมองไปข้างหน้า ภาพหญิงสาวแสนงดงามคนนั้นปรากฏขึ้นอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้ “สวัสดี ฉันชื่อหลินหร่าน”
นี่คือครั้งแรกที่พวกเขาพบกัน
เขาห้ามตัวเองไม่ให้คิดถึงเธอไม่ได้ อยากพบเธออีกสักครั้ง แต่ดูเหมือนเวลาจะไม่พอแล้ว
เดิมทีเขาตั้งใจจะไปเป็นเพื่อนบ้านของเธอ จึงตัดสินใจสร้างบ้านใกล้บ้านเธอเอง อยากพาคุณปู่มาเยี่ยมเธอด้วย