ในลานบ้านตระกูลหลิน ทุกคนช่วยกันทำงานอย่างขะมักเขม้นจนถึงตีสามครึ่ง กว่าพลังพิเศษของแม่หลินจะฝืนต่อไม่ไหว ทุกคนถึงยอมหยุดมือ
แม่หลินนั่งอยู่ในลานบ้าน มองเกล็ดน้ำแข็งที่ผุดขึ้นมาได้เพียงนิดเดียวตรงปลายนิ้ว จากนั้นร่างกายก็พลันอ่อนเปลี้ย ราวกับถูกสูบพลังจนหมด
เธอทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อย่างหมดแรง “ที่แท้ความรู้สึกตอนพลังพิเศษหมดเกลี้ยงเป็นแบบนี้นี่เอง ทรมานชะมัด รีบกลับบ้านกันเถอะ ตอนนี้ฉันอยากกินข้าวสวยสักสองชามจะแย่แล้ว”
หลินหร่านรีบหยิบช็อกโกแลตหนึ่งแท่ง มันฝรั่งทอดหนึ่งถุง และน้ำอัดลมหนึ่งขวดออกมาจากมิติส่วนตัว
“แม่ กินของพวกนี้เติมพลังไปก่อนนะ”
“ได้เลย ลูกสาวคนดีของแม่ หร่านหร่านนี่รู้ใจแม่ที่สุด”
หลินหร่านรู้ดีว่าความรู้สึกตอนพลังพิเศษถูกใช้จนหมดเป็นอย่างไร ตอนนี้ร่างกายจะอ่อนแอมาก ต้องรีบเติมพลังและแก่นคริสตัล
แก่นคริสตัลไม่มี แต่ของกินที่ช่วยเติมพลังนั้นเธอมีอยู่มากมาย
หลังฝังกับดักที่ทำเสร็จแล้ว หลินหร่านก็รีบให้ทุกคนช่วยกันประคองแม่หลินเข้าไปก่อน
ต้าหวงกระดิกหางวิ่งตามทุกคนกลับไปด้วย หลินหร่านหันกลับไปมองต้นไม้ที่ครู่ก่อนรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติอีกครั้ง แล้วเดินเข้าไปหา
“เจ้าเหมียวน้อย อยู่ตรงนี้หรือเปล่า?”
“กลับบ้านกับพี่ไหม ที่บ้านพี่มีเครื่องปรับอากาศด้วยนะ”
หลินหร่านรออยู่ครู่หนึ่ง รอบข้างเงียบกริบ แม้แต่อากาศก็เหมือนหยุดนิ่ง