แม่หลินกอดต้าหวงพลางพยักหน้ารัว ๆ “ใช่ ของที่ช่วยพวกเราได้ก็เป็นของดีทั้งนั้น”
ต้าหวงเองก็พยักหน้าหงึก ๆ มันก็ชอบของดีแบบนี้เหมือนกัน
หลินหร่านมองต้นไม้ใหญ่ที่วางชามแมวไว้แล้วเผยยิ้มบาง ๆ เจ้าเหมียวน้อย อุตส่าห์ป้อนปลาแห้งให้ตั้งเยอะ ไม่เสียเปล่าจริง ๆ ถึงเวลาคับขันก็พึ่งพาได้เหมือนกัน
แมวดำที่ซ่อนอยู่ในเงาต้นไม้ใหญ่เลียเล็บอย่างเกียจคร้าน มนุษย์พวกนี้สมควรตายจริง ๆ
ถึงกับบุกเข้ามาก่อเรื่องในถิ่นของมัน ไม่รู้หรือไงว่าครอบครัวนี้อยู่ในความคุ้มครองของมัน?
ช่างไม่รู้จักดีชั่วเสียเลย งั้นให้ท่านแมวผู้สูงศักดิ์อย่างมันสั่งสอนสักหน่อยแล้วกัน นั่นก็คือตายซะ
“พี่หวัง ตอนนี้เราจะทำยังไงกันดี?”
ผู้มีพลังพิเศษธาตุลมถามอย่างระมัดระวัง “ผมรู้สึกว่าฝั่งนั้นไม่ธรรมดาเลย หรือเราถอยกันก่อนดีไหม?”
หวังซินเหลือบมองอาคารที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ใจเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม
ต้องไปจริง ๆ เหรอ?
ที่นี่มีเสบียงให้พวกเขาอยู่รอดนับไม่ถ้วน ห้องใต้ดินของบ้านนี้มีตั้งสามชั้น อยู่สบายและเย็นสบายกว่าหลุมหลบภัยตั้งเยอะ