ใช่
ไม่ใช่แกตาย ก็ฉันตาย
แม่หลินสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนหัวเราะอย่างเปิดเผย “รู้แล้วจ้ะ หร่านหร่าน พ่อกับแม่จะไม่ทำให้ลูกต้องเป็นห่วงหรอก ขอแค่พวกมันกล้าบุกเข้ามา แม่จะยิงธนูน้ำแข็งใส่พวกมันเอง”
พ่อหลินกำปืนแน่น “หร่านหร่าน พ่อก็ไม่ทำให้ผิดหวังเหมือนกัน พ่อเป็นเทพอัคคีประจำบ้านเรา เผาพวกมันให้ไหม้เกรียมได้แน่”
หลินเจ๋อกำลังศึกษาปืนอยู่ “วางใจเถอะพี่ ใครกล้าบุกเข้ามา ในสายตาผมก็ไม่ใช่คนแล้ว แต่เป็นศัตรู ผมจะยิงพวกมันให้พรุนเลย”
ต้าหวงเห่าหลินหร่านเสียงเบา “โฮ่ง ๆ ๆ~”
ยังมีฉันด้วย ยังมีฉันด้วย
เห็นทุกคนเป็นแบบนี้ หลินหร่านก็ยิ้มอย่างโล่งใจ “ดีเลย งั้นพวกเรามาช่วยกันปกป้องบ้านของเราให้ดีนะ”
พูดจบหลินหร่านก็ขึ้นไปยืนบนหอเฝ้าระวัง คอยสังเกตการณ์ด้านล่าง
หวังซินดูท่าจะเป็นหัวหน้า เขาสั่งให้ทุกคนเอาบันไดพาดกำแพงจากด้านนอก
หลินหร่านกวาดตามองจำนวนคนด้านนอก คร่าว ๆ น่าจะมีประมาณ 20 คน
ครึ่งหนึ่งเป็นคนในหมู่บ้าน ส่วนอีกครึ่งเป็นคนที่ไม่รู้จัก ไม่รู้ว่าเป็นพวกของหวังซินหรือเปล่า
พวกมันคิดจะปีนบันไดเข้ามาจริง ๆ ไม่กลัวตาข่ายไฟฟ้าหรือไง?