ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร หลินหร่านก็ต้องลากตัวออกมาให้ได้
เธอเรียกเยว่อิ่งเข้ามา จากนั้นให้เจียงเฉินใช้พลังพิเศษธาตุดินทลายกำแพงตรงหน้า
ชั่วขณะที่กำแพงพังครืน หลินหร่านก็เห็นปากกระบอกปืนสีดำมะเมื่อมอยู่หลายกระบอก
คิดจะลอบโจมตีหรือ?
เธอปลดปล่อยแรงกดดันทางจิตออกมาทันที ปืนหลายกระบอกฝั่งตรงข้ามร่วงลงพื้น
หลินหร่านยังมองเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่หลังกำแพงนั้นได้อย่างชัดเจน
ที่นี่กลับเป็นห้องทดลอง
อุปกรณ์ทดลองที่พวกเธอมาตามหาครั้งนี้ก็อยู่ข้างในด้วย
“พวก...คุณเป็นใคร?”
ชายที่ถูกแรงกดดันของหลินหร่านกดจนหมอบอยู่กับพื้น เงยหน้าไม่ขึ้น เอ่ยถามอย่างยากลำบาก
“พวกเราไม่มีวันกลับไปกับพวกคุณ ฆ่าพวกเราเสียเถอะ”
หลินหร่านมองคนหลายคนที่ถูกเธอกดไว้กับพื้น ทุกคนสวมเสื้อกาวน์สีขาวที่ทั้งสกปรกและดำคล้ำ แถมยังสวมแว่นกันทุกคน
ไม่ว่าอย่างไรก็ดูไม่เหมือนคนที่จะจับปืนเลย
ตัวตนของพวกเขาชัดเจนอยู่แล้ว
หลินหร่านถอนแรงกดดันกลับทันที ก่อนถามว่า “พวกคุณเป็นผู้รอดชีวิตจากสถาบันวิจัยหรือ?”
เมื่อรู้สึกว่าแรงกดดันบนร่างหายไป ชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่สวมเสื้อกาวน์ก็รีบคว้าปืนขึ้นมาเล็งใส่หลินหร่านอีกครั้ง
“ใช่ ต่อให้ตาย พวกเราก็ไม่มีวันร่วมมือกับพวกคุณ”
หลินหร่านฉวยปืนจากมือเขาไปอย่างรวดเร็ว
เธอยิ้มบาง ๆ แล้วถามว่า “รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?”
“คุณ...คุณเป็นคนขององค์กรเอ็กซ์ไม่ใช่หรือ?”
ชายในเสื้อกาวน์มองหลินหร่านอย่างหวาดกลัว ทำไมเธอถึงแข็งแกร่งขนาดนี้