ฝูงซอมบี้พวกนี้พอได้ยินเสียงเฮลิคอปเตอร์ ก็พากันวิ่งไล่ไปในทิศทางที่พวกเขาอยู่ราวกับคลุ้มคลั่ง
มองลงมาจากบนฟ้า จำนวนของพวกมันแน่นขนัดยิ่งกว่าฝูงมดเสียอีก
หลินเจ๋อสูดหายใจ ก่อนถอนใจพูดว่า “พี่ ถ้าไม่รู้ว่าพี่เจียงเก่งแค่ไหน แค่เห็นซอมบี้เยอะขนาดนี้ ผมก็ไม่กล้าลงจากเฮลิคอปเตอร์แล้ว”
หลินหร่านไม่ได้พูดอะไร เพียงจ้องแผนที่พลางหาจุดลงจอดที่เหมาะสม
ไม่นานเจียงเฉินก็บังคับเฮลิคอปเตอร์ไปถึงบริเวณใกล้สถาบันวิจัย
หลินหร่านชี้ไปยังดาดฟ้าของอาคารสูงกว่า 20 ชั้นที่อยู่ข้างหน้า “เจียงเฉิน จอดเฮลิคอปเตอร์บนดาดฟ้าตึกนั้นเถอะ”
“ได้”
เฮลิคอปเตอร์ลงจอดบนดาดฟ้าอย่างนุ่มนวล
หลังจากทุกคนลงจากเครื่องแล้ว สิ่งแรกที่หลินหร่านทำก็คือเก็บเฮลิคอปเตอร์เข้าไปในมิติส่วนตัว
มีเฮลิคอปเตอร์ติดตัวไว้ อีกเดี๋ยวจะหาที่ไหนเหมาะ ๆ แล้วออกเดินทางต่อก็ได้
ไม่อย่างนั้นยังต้องปีนกลับขึ้นมาที่นี่อีก ตึกสูงกว่า 20 ชั้นแถมไม่มีลิฟต์ ลำบากเกินไป
หลินหร่านกับคนอื่น ๆ เพิ่งยืนตั้งหลักได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงคำรามดังมาจากชั้นล่าง
ดูท่าซอมบี้ในตึกนี้จะได้ยินเสียงเคลื่อนไหวและตามมาแล้ว
ประตูดาดฟ้าเดิมทีล็อกอยู่
ตอนนี้พวกซอมบี้ด้านนอกกำลังทุบประตูจนดังสนั่น
เสียงดังเสียจนหลินหร่านไม่สงสัยเลยว่าอีกเดี๋ยวพวกมันต้องพังประตูบุกเข้ามาได้แน่
มองลงไปชั้นล่าง ซอมบี้อัดแน่นเบียดเสียดกันเป็นกลุ่มใหญ่ พากันกรูกันเข้าไปในอาคาร
ภาพนั้นทำให้หลินเจ๋อรู้สึกอึดอัดใจ