อันที่จริงเมื่อครู่หลินหร่านก็อยากถามเรื่องแม่ของอันอันแล้ว
แต่เห็นโจวเสวียจวินร้องไห้จนแทบไม่ได้สติ กว่าจะสงบลงได้ก็ยากเย็น
เธอกลัวว่าจะไปสะกิดแผลใจของเขาอีก จึงไม่กล้าถามมาก
ใครจะรู้ว่าแม่ของอันอันยังมีชีวิตอยู่ เพียงแต่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ
เมื่อได้ยินคำถามของหลินหร่าน โจวเสวียจวินก็มีสีหน้าเคร่งขรึม เขาเงียบไปครู่ใหญ่
ผ่านไปพักหนึ่งจึงพูดว่า “ตามผมมา”
พูดจบ เขาก็ผลักตู้ที่อยู่ตรงมุมห้องให้พ้นทาง
เมื่อตู้เปิดออก หลินหร่านก็เห็นกรงเหล็กอยู่ด้านใน
ดวงตาสีแดงคู่หนึ่งโผล่พ้นกรง จ้องมองออกมาข้างนอกไม่กะพริบ
“เฉี่ยนเฉี่ยน ผมมาเยี่ยมคุณแล้ว”
โจวเสวียจวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความรัก
“โฮก——”
เมื่อได้ยินเสียง ซอมบี้ด้านในก็ยื่นมือซีดขาวออกมา อ้าปากกว้าง พุ่งเข้าใส่คนตรงหน้าอย่างบ้าคลั่ง
โจวเสวียจวินยิ้มอย่างขมขื่น “แม่ของอันอันอยู่ในนี้ เธอตายแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้ตายไปเสียทีเดียว”
หลี่รุ่ยเดินเข้ามาพูดว่า “เป็นเพราะพวกเราไร้ความสามารถ ถ้าไม่ใช่เพราะพี่อู๋ช่วยพวกเรา เธอก็คงไม่กลายเป็นแบบนี้
พี่อู๋เป็นผู้มีพลังพิเศษเพียงคนเดียวในหมู่พวกเราสิบคน แถมยังมีพลังธาตุน้ำด้วย
มีเธออยู่ พวกเราก็ได้ดื่มน้ำหวานชื่น ใช้ชีวิตสะอาดสะอ้านเหมือนคนปกติ
วันที่อยู่ที่นี่ก็ยังพอประคองผ่านไปได้
แต่เมื่อครึ่งปีก่อน พวกเราประสบวิกฤตขาดแคลนอาหาร
ตอนนั้นตอนอพยพ พวกเราลนลานกันเกินไป เสบียงที่เอาติดตัวมาจึงมีไม่พอ
ต่อให้ประหยัดแค่ไหน สักวันอาหารก็ต้องหมด