เซี่ยฉางเหอรู้สึกว่าตัวเองถูกหลอกเข้าแล้ว
หลังจากวิลเลียมออกไปเดินสำรวจรอบหนึ่ง พอกลับมาก็จะพาคนของตัวเองถอนกำลัง
“คุณวิลเลียม จะไปตอนนี้ได้ยังไงครับ? เรายังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ”
เซี่ยฉางเหอเกาะประตูรถของวิลเลียมไว้ สีหน้าราวกับจะร้องไห้
เขาออกมาครั้งนี้ยังหาอะไรไม่เจอสักอย่าง
ทั้งร่องรอยของราชาซอมบี้อะไรนั่น และของหรงหาน เขาก็ไม่เห็นแม้แต่น้อย
ทำไมอีกฝ่ายถึงจะไปเสียแล้วล่ะ?
วิลเลียมล้วงมือทั้งสองข้างไว้ในเสื้อขนเป็ด ก่อนเหลือบมองเซี่ยฉางเหออย่างไม่สบอารมณ์ “ที่นี่อันตรายเกินไป รองหัวหน้าฐานที่มั่นเซี่ย ถ้าคุณไม่อยากไป ก็อยู่ที่นี่ต่อได้
แต่ผมจะไปแล้ว”
“แต่ว่า... แต่ว่าเรายังไม่ได้ทำอะไรเลยนะครับ”
เซี่ยฉางเหอพูดด้วยสีหน้าราวกับจะร้องไห้
วิลเลียมตอบอย่างไม่พอใจ “แต่ธุระของผมเสร็จแล้ว คุณก็เห็นว่าคนของผมออกไปแค่รอบเดียวก็หายไปตั้งเท่าไร
ราชาซอมบี้ตัวนั้นเก่งกาจเกินไป ถ้าอยู่ที่นี่ต่อก็มีแต่จะเสียสละไปเปล่า ๆ
สู้กลับฐานที่มั่นไปวางแผนกันให้รอบคอบก่อนดีกว่า
ถ้ารองหัวหน้าฐานที่มั่นเซี่ยไม่ยอม คุณก็พาคนของตัวเองรอต่อไปได้”
เซี่ยฉางเหอ “แต่ว่า...”
“ไม่มีคำว่าแต่ว่า”
มือขวาของวิลเลียมปวดแปลบขึ้นมา เขามองเซี่ยฉางเหอแล้วพูดเสียงเย็น “ขอโทษด้วยที่พวกเราคงอยู่เป็นเพื่อนไม่ได้ รองหัวหน้าฐานที่มั่นเซี่ย”