เจียงเฉินยืนอยู่กับที่ มองรถบรรทุกสองคันแล่นห่างออกไป
เขาปลดปล่อยพลังจิตพิเศษออกไป เพื่อตรวจสอบข้อมูลของคนที่อยู่ข้างใน
ไม่นานเจียงเฉินก็เก็บพลังกลับ เขามองรถบรรทุกสองคันที่แล่นไกลออกไปเรื่อย ๆ อย่างไม่เข้าใจ
คนพวกนี้กำลังเล่นบ้าอะไรกันอยู่?
บนรถบรรทุกสองคันนั้นมีผู้มีพลังพิเศษอยู่แค่สองคนตรงที่นั่งคนขับ นอกนั้นไม่มีใครอยู่เลย
ว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง
แล้วคนที่ถูกเกณฑ์มาทำภารกิจหายไปไหนกัน?
ตั้งแต่วันนั้นที่กลับไปถึงห้องทดลอง วิลเลียมก็ไม่ออกมาอีกเลย
เขาหมกมุ่นกับเนื้อมนุษย์อันโอชะจนถอนตัวไม่ขึ้น
ห้องทดลองส่วนตัวที่เคยสะอาดเอี่ยมไร้ฝุ่น บัดนี้กลับเต็มไปด้วยคราบเลือดทั่วพื้น
เขาทิ้งแขนที่กินไปได้ครึ่งหนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้น แล้วเตะศพเปื้อนเลือดข้างเท้ากระเด็นไปไกลด้วยความรังเกียจ
ศพพวกนี้ถูกเขากัดกินแก่นคริสตัลไปหมดแล้ว
ถึงจะกลายเป็นซอมบี้ พวกมันก็ทำได้แค่เป็นซอมบี้ระดับต่ำสุดเท่านั้น
ซอมบี้แบบนี้ไม่มีประโยชน์กับเขาเลย
ไม่คู่ควรจะเข้าเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพซอมบี้ของเขาด้วยซ้ำ
เขาจึงไม่เห็นค่าพวกมันแม้แต่น้อย
ดวงตาของเขาแดงก่ำไปหมด เลือดเปรอะเปื้อนทั่วร่าง ทำให้ดูราวกับผีร้ายตนหนึ่ง
“ยี่สิบสอง”
วิลเลียมเอ่ยตัวเลขออกมาเบา ๆ นั่นคือจำนวนคนที่เขากินเข้าไปในวันนี้
ดูท่าจะไม่ดีแล้ว
มนุษย์ทดลองยาที่กินได้ในที่นี่ใกล้จะถูกเขากินหมดแล้ว
แต่ไม่เป็นไร พี่ชายต้องพามนุษย์ทดลองยาชุดใหม่มาให้เขาเร็ว ๆ นี้แน่
“ฮิ ๆ”
วิลเลียมยืนอยู่ในความมืด จู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา
เพราะเขาพบว่าตัวเองเลื่อนระดับขึ้นอีกแล้ว